Stjórn Magpies var fljót að ráða mann í stað Keegans og sá var reyndur kappi. Kenny Dalglish hafði náð frábærum árangri sem leikmaður og að auki unnið fjölda titla sem stjóri. Hafði gert Liverpool og Blackburn að enskum meisturum. Margir trúðu því að það væri hreinlega ekki hægt að finna betri mann til að taka við af Keegan. Aðrir bentu á að engum hefði tekist að vinna titilinn með þremur félögum og að taugaveiklun Dalglish hjá Blackburn boðaði ekkert gott.
Skotinn Kenny hóf knattspyrnuferil sinn hjá Celtic og vann þar til allra mögulegra verðlauna. Var seldur til Liverpool á 440.000 pund og tók þar við af Kevin Keegan. Kenny náði hreint ótrúlegum vinsældum á Anfield, varð jafnvel enn vinsælli en Keegan hafði verið. Hann hafði allt það til að bera sem prýðir góðan framherja, ákveðni, útsjónarsemi, tækni og markheppni. Þá var hann sérlega óeigingjarn og snjall í að leika félagana uppi. Dalglish skoraði 174 mörk fyrir Liverpool en hafði gert 167 fyrir Celtic. Hann lék yfir 100 landsleiki fyrir Skota og skoraði fullt af mörkum.
Dalglish var ráðinn spilandi stjóri hjá Liverpool árið 1985, tók þá við af Joe Fagan. Liverpool vann tvöfalt fyrsta tímabilið og það var bara byrjunin á farsælu starfi. Slysin á Heysel leikvanginum í Belgíu 1985 og á Hillsborough í Sheffield 1989 höfðu mikil áhrif á Kenny, hann hætti með Liverpool 1991 og tók sér frí frá knattspyrnunni. Milljónamæringurinn Jack Walker fékk Kenny svo til að taka til hendinni hjá Blackburn Rovers og það gerði Kenny með stæl. Undir hans stjórn komst þetta forna stórveldi aftur á toppinn. Kenny kom liðinu upp í úrvalsdeild og þegar þangað var komið keypti hann góða leikmenn á borð við Alan Shearer, David Batty og Tim Flowers. Árið 1995 nutu menn ávaxtanna, Blackburn fagnaði langþráðum meistaratitli.
Kenny kom mjög á óvart og dró sig út úr sviðsljósinu, virtist ekki þola pressuna sem starfinu fylgdi. Hann vann að vísu áfram hjá Blackburn en fór svo frá félaginu árið 1996. Hann kom næst við í hlutastarfi hjá Rangers, liðinu sem hann hafði stutt sem smástrákur. Þá kom kallið frá Newcastle og Dalglish þurfti ekki að hugsa sig lengi um áður en hann samþykkti tilboðið.
Flestir áttu von á að Dalglish myndi koma með festuna sem hefði skort hjá Keegan og bjart væri framundan. En annað kom á daginn. Byrjunin var hörmuleg og liðið féll úr báðum bikarkeppnum. Dalglish náði að vísu að hanga með liðið í toppbaráttunni og annað sæti deildarinnar tryggði meistaradeildarsæti.
Sumarið var tími mikilla breytinga og ljóst að Dalglish skapaði sér ekki vinsældir þegar hann seldi menn á borð við Ginola, Lee Clark, Beardsley og Robbie Elliott. Rétt áður en tímabilið hófst seldi hann svo Les Ferdinand og það átti eftir að koma liðinu í koll því varla hafði verið gengið frá sölunni þegar Alan Shearer meiddist illa og ljóst að hann yrði lengi frá.
Tímabilið byrjaði ágætlega og Newcastle vann Sheffield Wednesday í fyrsta leik. Asprilla gerði tvö mörk sem reyndust hans síðustu deildarmörk fyrir liðið. Í september lék Newcastle heima gegn Barcelona í meistaradeildinni og varð sá leikur besti leikur liðsins undir stjórn Dalglish. Asprilla gerði frábæra þrennu áður en liðsmenn Barca náðu að minnka muninn með tveimur mörkum. Gengið í deildinni var afleitt og liðinu virtist fyrirmunað að skora mörk. Asprilla var hundóánægður og var að lokum seldur til Parma. Dalglish hélt áfram að kaupa menn en fæstir náðu að sýna sitt rétta andlit. Óánægja stuðningsmannanna fór vaxandi en stjórnin studdi Dalglish. Liðið baslaðist áfram í bikarkeppninni en var komið í fallhættu í deildinni. Shearer komst á skrið fyrr en reiknað hafði verið með og það voru mörkin hans sem komu Newcastle alla leiðina í bikarúrslitin á Wembley. Þar reyndist Arsenal hins vegar algjör ofjarl og vann örugglega 2-0. Liðið lauk keppni í 13. sæti sem var lang slakasti árangur þess í úrvalsdeildinni. Segja má að hið eina jákvæða við tímabilið hafi verið að ná sæti í Evrópukeppni bikarhafa.
Margir vildu Dalglish burt hið snarasta en hann hélt sínu striki um sumarið, hélt áfram að kaupa menn og losa sig við leifarnar frá Keegan-tímabilinu. Þegar keppni hófst um haustið voru aðeins sex leikmenn eftir af þeim fjölmörgu sem Keegan hafði keypt. Engin batamerki sáust á liðinu í fyrsta leik gegn nýliðum Charlton og ljóst að farið var að hitna verulega undir Dalglish. Enda kom á daginn að næsti leikur, gegn Chelsea, varð sá síðasti undir hans stjórn. Það var einfaldlega komið nóg og víst að Newcastle áhangendur grétu ekki kappann. Öll gleði var horfin úr leik liðsins, það var farið að leika staðan og leiðinlegan fótbolta. Byltingarkenndar breytingar höfðu misheppnast algjörlega og í fyrsta sinn á ferlinum mátti Dalglish bíta í það súra epli að dragnast á braut sem skúrkur. Enn á ný var runnið upp skeið breytinga hjá Newcastle.
Þegar litið er yfir starf Dalglish hjá Newcastle er óhætt að segja að honum hafi mistekist algjörlega. Hann eyddi miklum peningum í leikmenn en þeir voru hvergi nærri eins góðir og þeir sem hann seldi. Það eina sem má hæla honum fyrir eru framfarir í unglingastarfinu því á varaliðið lyfti sér upp um deild og ungmennaliðið efldist til muna. Kannski skilaði hann því einhverju eftir allt saman.
Stjórn Newcastle hagaði sér líka furðulega í sambandi við Dalglish. Hún þráaðist við þó öllum öðrum væri ljóst að stjórinn væri búinn að klúðra sínum málum. Þegar stjórnin svo loks ákvað að reka hann var því haldið fram að Dalglish hefði sjálfur gengið út. Dalglish fór með málið fyrir dómstóla og að lokum varð að greiða honum háar fjárhæðir.
|
Stjóraferill |
|
FÉLAG |
BYRJAR |
HÆTTIR |
LEIKIR |
SIGRAR |
JAFNTEFLI |
TÖP |
|
CELTIC |
10.2.2000 |
1.6.2000 |
18 |
10 |
4 |
4 |
|
NEWCASTLE |
14.1.1997 |
27.8.1998 |
78 |
30 |
22 |
26 |
|
BLACKBURN |
12.10.1991 |
25.6.1995 |
195 |
102 |
46 |
47 |
|
LIVERPOOL |
30.5.1985 |
22.2.1991 |
297 |
180 |
76 |
41 |
