Hollendingurinn Ruud Gullit var ráðinn til starfa 27. ágúst 1998, skrifaði þá undir tveggja ára samning og varð þar með launahæsti framkvæmdastjórinn í Englandi. Miklar vonir voru bundnar við Gullit og voru áreiðanlega margir áhangenda félagsins á því að undir hans stjórn færi liðið aftur að leika skemmtilegan sóknarbolta.
Gullit er fæddur í Amsterdam 1. september 1962. Knattspyrnuferill hans var óhemju glæsilegur. Hann gerði samning við lið Haarlem árið 1978 og lék sinn fyrsta landsleik gegn Sviss á 19 ára afmælinu sínu. Lék 91 leik með Haarlem og gerði 32 mörk. 1982 gekk hann til liðs við Feyenoord, lék þar 85 leiki og gerði 30 mörk. Seldur til PSV 1985 fyrir 400.000 pund. Lék 68 leiki þar og gerði 46 mörk. 1987 varð Gullit svo dýrasti knattspyrnumaður heims þegar AC Milan greiddi 5,5 milljónir punda fyrir hann. Það ár var hann kosinn knattspyrnumaður ársins í Evrópu og besti knattspyrnumaður heims. 1988 vann hann ítalska meistaratitilinn með Milan og var fyrirliði Hollands í Evrópukeppninni í Þýskalandi. Hann gerði annað mark Hollendinga í 2-0 sigri á Sovétmönnum í úrslitaleik en varð svo fyrir alvarlegum hnémeiðslum.
Gullit vann þrjá meistaratitla með Milan og varð að auki Evrópumeistari í tvígang. Eftirminnilegur er úrslitaleikurinn í Evrópukeppninni 1989 þegar Gullit gerði tvö mörk í 4-0 sigri á Steaua Bukarest. Fór til Sampdoria 1993 eftir að hafa orðið meistari með Milan í þriðja sinn. Kom aftur inn í landsliðið 1994 í leik gegn Skotum en gekk út af æfingu eftir deilur við þjálfarann tæpum þremur vikum fyrir úrslitakeppni HM. Alls lék Gullit 66 landsleiki og skoraði 16 mörk. Var með Milan í sjö mánuði en fór svo á ný til Sampdoria. Gullit lék 125 leiki fyrir Milan og gerði 38 mörk. Hjá Sampdoria gerði hann 24 mörk í 53 leikjum.
Árið 1995 fékk Gullit frjálsa sölu frá Sampdoria og gerði tveggja ára samning við Chelsea. Í maí 96 varð Gullit svo framkvæmdastjóri liðsins í kjölfar þess að Glenn Hoddle tók við stöðu landsliðsþjálfara. Gullit tókst að draga margar erlendar stórstjörnur til Chelsea og í maí 1997 vann félagið sinn fyrsta alvörutitil í 26 ár með því að leggja Middlesboro í bikarúrslitum. Gullit var rekinn frá Chelsea í febrúar 98 og Gianluca Vialli, ein af stjörnunum sem hann hafði fengið til liðsins, tók við starfinu.
Það var ljóst að Gullit beið ærinn starfi á Tyneside. Hann þurfti að hrista doðann úr liðsmönnum og setja í þá aukinn kraft. Ef til vill var allra mikilvægast að auka sjálfstraust þeirra á nýjan leik en það hafði ekki verið upp á marga fiska. Strax var ljóst að Gullit ætlaði sér að gera breytingar. Með Dalglish hvarf á braut aðstoðarstjórinn Terry McDermott og fyrsta verk Gullits var að næla í félaga sinn frá Chelsea, hinn 35 ára Steve Clarke, til að sjá um þjálfun og vera stjóranum innan handar.
Þegar Gullit var ráðinn til starfa sagðist hann ætla að láta liðið spila sexy fótbolta. „Ég vil að liðið nái árangri með því að leika æsandi og skemmtilegan bolta. Þegar ég sit sem stjórnandi á bekknum er ég eins og aðdáendurnir. Stuðningsmenn Newcastle þekkja mig, þeir sáu mig spila og vita að ég vil stíl.“
Nýi stjórinn fékk ótrúlegar móttökur á St. James' Park þegar hann mætti til leiks gegn Liverpool í þriðju umferð og ljóst að stuðningsmennirnir höfðu fengið nýja hetju til að hylla. Gullit fylgdist með fyrri hálfleiknum úr stúkunni og sá liðsmenn sína kjöldregna. Hann gat ekki setið á sér og í seinni hálfleiknum var hann mættur niður á völlinn til að leggja sitt til mála. Það gekk strax skár en vonlaust var að snúa töpuðum leik við. Næsti leikur var á útivelli gegn Aston Villa og tapaðist einnig. Loks fór liðið að vinna leiki en súrt var fallið úr Evrópukeppninni. Töpin voru enn mörg og ljóst að illa gekk að finna taktinn. Áhangendurnir sátu á sér þegar Gullit ákvað að selja Geordie-hetjuna Steve Watson. Hann var sá yngsti sem hafði klæðst Newcastle treyjunni, kom inná gegn Úlfunum í nóvember 1990, aðeins 16 ára og 223ja daga gamall.
Og stjórnin stjanaði við Gullit. Hann fékk 33 milljónir punda til að eyða í leikmenn á meðan hann var við völd. Þrátt fyrir það gekk ekkert upp. Liðið baslaðist áfram um miðbik deildarinnar en komst þó í bikarúrslitin. Að þessu sinni reyndist Man United miklu sterkara og Newcastle tapaði 2-0. Samt sem áður var þetta toppurinn á stjórnartíma Gullits hjá liðinu.
Það var löngu ljóst að Gullit væri í tómu rugli en stjórnin stóð með honum. Ósætti hans og kóngsins Alan Shearer var vel þekkt og átti rætur sínar að rekja til þess er Gullit lét einhverju sinni hafa eftir sér að kaupin á Shearer hefðu verið peningasóun hjá Keegan.
Tímabilið 1999-2000 byrjaði hörmulega því Newcastle tapaði þremur fyrstu leikjunum. Mórallinn var greinilega ömurlegur enda hafði Gullit sett Robert Lee út í kuldann. Það sem loks fyllti mælinn var þegar erkifjendurnir í Sunderland komu í heimsókn þann 25. ágúst. Gullit setti Shearer á bekkinn. Staðan var 1-1 þegar kóngurinn kom inná en Newcastle tapaði 2-1. Gullit sagði eftir leikinn að þetta snérist ekki um Alan Shearer enda hefði enginn kvartað í stöðunni 1-0. En áhangendurnir og leikmennirnir voru hreint ekki á sama máli. Gullit hafði einfaldlega farið yfir strikið. Allt var að springa á SJP. Til marks um ástandið er viðtal við ónefndan leikmann sem sagði: „Ef hann fer, þá held ég að við verðum svo ánægðir að okkur sé í rauninni alveg sama hver fær starfið, það hljóta næstum allir að vera betri en Ruud Gullit.“
Sem betur fer ákvað stjórnin loks að reka Gullit. Honum hafði mistekist algjörlega í starfi og hlýtur að fara í sögubækurnar sem einhver alversti stjóri félagsins. Það er skondið að rifja upp það sem Gullit sagði einhverju sinni um enska boltann: „Það eru ekki margir leikmenn í Englandi sem gætu gert það gott á Ítalíu en allir sem spila þar gætu staðið sig hér. Ég er ekki að grínast, hver og einn einasti. Besti fótboltinn er leikinn á Ítalíu. Að spila fótbolta er eins og að keyra bíl. Þú hefur fimm gíra en því miður fyrir ensku liðin nota þau aldrei fleiri en tvo. Þau þenja sig allan tímann í fjórða og fimmta gír en nota aldrei fyrsta, annan og þriðja til að byggja upp. Þegar ensku liðin "krassa" í Evrópukeppninni kenna menn óheppni um. Það er ekki rétt, þau kunna bara ekki að keyra og vondir ökumenn lenda iðulega í vandræðum."
Hollenski brjálæðingurinn var skelfilegur ökumaður. Hann keyrði Newcastle vagninn beint út í móa og spólaði þar í drullu alla tíð. Það er hreint ótrúlegt að brjóta niður frábæran knattspyrnumann á borð við Robert Lee. Lee sýndi það eftir að Robson tók við að hann átti nóg eftir í boltanum. Hann opinberaði líka heimsku sína algjörlega með því að setja kónginn Shearer út úr liðinu. Þar með var ljóst að annar þeirra yrði að fara og sem betur fer bar Newcastle United gæfu til þess að velja rétt.
|
Stjóraferill |
|
FÉLAG |
BYRJAR |
HÆTTIR |
LEIKIR |
SIGRAR |
JAFNTEFLI |
TÖP |
|
NEWCASTLE |
27.8.1998 |
28.8.1999 |
52 |
18 |
14 |
20 |
|
CHELSEA |
10.5.1996 |
12.2.1998 |
83 |
41 |
18 |
24 |
