Bobby byrjaði stjóraferil sinn hjá Vancouver Whitecaps í Bandaríkjunum fyrir 35 árum en kom svo til Englands og tók við liði Fulham. En það var hjá Ipswich Town sem Bobby vakti fyrst verulega athygli. Undir hans stjórn var Ipswich eitt sterkasta lið Englands og vann FA-bikarinn og Uefa keppnina en náði aldrei að verða Englandsmeistari, varð að láta sér annað sætið nægja. Robson tók því næst við landsliðinu og stóð sig ágætlega með það. Hann hætti þjálfun landsliðsins árið 1990 og starfaði síðan hjá PSV Eindhoven, Sporting Lissabon, Porto og Barcelona áður en hann kom aftur til Englands. Þá hafði hann hampað sigri í Evrópukeppni bikarhafa, unnið deildarmeistarabikar í Hollandi og bikar og deild í Portúgal.
1999-2000
Haustið 1999 tók Robson við rústunum af liði Newcastle eftir að Ruud Gullit hafði keyrt það út í móa. Fall virtist blasa við en Bobby breytti gangi mála og mórallinn fauk í hæstu hæðir. Liðið spilaði á köflum ágætis fótbolta, gerði fullt af mörkum og meira að segja hin alræmda vörn átti það til að halda hreinu. Liðið lauk keppni í 11. sæti sem gat talist gott miðað við það ástand sem ríkti þegar karlinn tók við. Þá fór Newcastle í undanúrslit bikarkeppninnar en tapaði þar fyrir Chelsea. Þess ber að geta að Robson náði þessum ágæta árangri þrátt fyrir að fjárhagurinn væri slæmur og hann fengi því ekki neitt fjármagn til leikmannakaupa. Hann samdi við baráttuhundinn Kevin Gallacher sem nýttist ákaflega vel í baslinu. Mestu skipti þó að Bobby náði að virkja snillingana Rob Lee og Alan Shearer. Gullit hafði ekki séð ástæðu til að láta Lee fá númer og þegar Sunderland heimsótti Newcastle var sjálfur kóngurinn kominn á bekkinn. Newcastle tapaði auðvitað leiknum. Öllum var ljóst að eitthvað yrði undan að láta og sem betur fer var hollenski vitfirringurinn látinn taka pokann sinn. Þeir Lee og Shearer spiluðu eins og englar undir stjórn Bobbys og segja má að reynsluboltarnir hafi reddað tímabilinu. 8-0 sigurinn á Sheffield Wednesday hlýtur að teljast hápunkturinn en í þeim leik gerði endurfæddur Alan Shearer fimm mörk.
2000-2001
Sumarið 2000 urðu nokkrar breytingar á liði Newcastle. Bobby seldi Alessandro Pistone, Steve Howey, Silvio (Silly) Maric og Paul Robinson og nokkrir minni spámenn fóru án greiðslu. Samtals komu 8,5 milljónir punda í kassann á St James’. Carl Cort var keyptur á 7 milljónir punda og Argentínumaðurinn Christian Bassedas á 3,5 milljónir. Daniel Cordone kom sem lánsmaður frá Racing Club og táningurinn Michael Chopra gerði samdi við félagið en hann var mjög eftirsóttur. Ollie Bernard kom án greiðslu í lok ágúst og Andy O’Brien var keyptur á 2 milljónir punda í mars.
Tímabilið varð erfitt fyrir Bobby og drengina hans enda herjaði meiðsladraugurinn grimmt á leikmenn. Gengið var svo sem þokkalegt framan af móti og flest benti til að barist yrði um UEFA-sæti. Annað kom á daginn. Framherjar liðsins meiddust hver af öðrum. Carl Cort missti af meirihluta tímabilsins, Alan Shearer spilaði lengi hálfmeiddur og datt svo alveg út. Og þegar Kieron Dyer var farinn í framlínuna meiddist hann einnig. Newcastle lenti enn eina ferðina í miðjumoðinu og hafnaði að lokum í 11. sæti. Bikarkeppnirnar urðu tóm vonbrigði, Newcastle féll út úr Worthington bikarnum fyrir Birmingham og tapaði fyrir Aston Villa í 3. umferð FA-bikarsins. Áhangendurnir voru afar vonsviknir og sumir óttuðust að Bobby karlinn væri kominn á aldur og töframátturinn að hverfa. Toon herinn vildi fá mörk en þau urðu aðeins 44 á tímabilinu.
2001-2002
Góð fjármálastjórn undanfarinna ára var nú farin að skila árangri og sumarið 2001 fékk Bobby, sem þá var reyndar nýkrýndur Sir, loksins að kaupa leikmenn. Og þvílík innkaup. Hann keypti Frakkann Laurent Robert frá PSG á 9,5 milljónir punda. Craig Bellamy kom frá Coventry fyrir 6 milljónir punda og Robbie Elliott, sem var laus undan samningi, ákvað að snúa heim eftir nokkurra ára veru hjá Bolton. Bobby losaði sig við nokkra leikmenn, Cordone var látinn fara, Stephen Glass hélt til Watford, Diskó Des Hamilton til Cardiff og Kevin Gallacher var leystur frá störfum eftir dygga þjónustu. Verst var þó að missa Sylvain Distin sem ákvað að fara til Man City.
Liðið byrjaði frekar rólega og klúðraði reyndar möguleika á að komast í Uefa keppnina með því að tapa fyrir Troyes í Intertoto keppninni. En fljótlega fóru nýju mennirnir heldur betur að láta til sín taka. Robert sló gjörsamlega í gegn með frábærum leikjum og átti þátt í flestöllum mörkum liðsins framan af móti. Ekki var Bellamy síðri en margir höfðu fussað og sveiað þegar hann var keyptur. Hraði hans gjörbreytti sóknarleik liðsins og skyndilega var spilið orðið leiftrandi á ný. Mönnum varð ljóst að Newcastle væri komið í gamla góða formið. Drengirnir hans Robsons spiluðu bráðskemmtilega sóknarknattspyrnu sem hafði ekki sést á Tyneside frá því Kevin Keegan var þar við stjórnvöl. Um tíma gerði Newcastle harða atlögu að meistaratitlinum en eftir að Bellamy meiddist í febrúarmánuði dalaði liðið. Það náði þó að halda sér í fjórða sæti og tryggja sæti í meistaradeild. Newcastle komst í fjórðungsúrslit bikarsins en féll úr keppni eftir tvo leiki gegn Arsenal.
Þetta tímabil var frábært fyrir Sir Bobby, leikmenn Newcastle og Toon herinn. Nokkrir leikir eru sérlega eftirminnilegir. Nægir þar að nefna 4-3 sigra á Leeds og Man United, 6-2 sigur á Everton og að sjálfsögðu 3-1 útisigur á Arsenal. Með honum var Lundúnagrýlan alræmda loksins kveðin í kútinn. Margoft vann liðið leiki eftir að hafa lent undir og sannaði með því einstakan karakter. Handbragð gamla mannsins leyndi sér ekki, hann var á tveimur árum búinn að breyta sundurlausum leikmannahópi í heilsteypt og léttleikandi knattspyrnulið. Þá má ekki gleyma því að Bobby keypti á tímabilinu enn einn snillinginn, hinn unga Jermaine Jenas. Hann kom frá Nottingham Forest og kostaði 5 milljónir punda. Algjör perla.
2002-2003
Sumarið 2002 hélt Bobby uppteknum hætti og keypti unga leikmenn. Hann fékk varnarmanninn Titus Bramble frá Ipswich á 5 milljónir punda og bætti svo um betur með því að kaupa Portúgalann Hugo Viana frá Sporting Lissabon á 8,5 milljónir. Þar með varð Hugo dýrasta ungmennið í enska boltanum enda er hann einstaklega efnilegur leikmaður. Bobby nýtti líka sumarið til að gera nýja samninga við lykilmenn á borð við Kieron Dyer og Shay Given.
Newcastle komst í gegnum leikina um sæti í meistaradeildinni og var því komið í hóp þeirra bestu á ný. Byrjunin varð ekki gæfuleg því liðið tapaði þremur fyrstu leikjum sínum þar. En enn sýndu menn ótrúlegan baráttuvilja. Liðið vann þrjá leiki í röð og tryggði sér áframhaldandi þátttöku með 3-2 sigri á Feyenoord í Rotterdam í ódauðlegum leik. Þar skoraði Bellamy sigurmarkið á síðustu mínútu. Markið færði félaginu auknar tekjur og í janúar var gengið frá kaupunum á miðverðinum snjalla, Jonathan Woodgate. Hann kostaði 9 milljónir punda og er enn eitt dæmið um það að Sir Bobby er með framtíð félagsins að leiðarljósi.
Newcastle stóð sig svo með miklum sóma í næsta riðli meistaradeildarinnar en náði ekki að komast áfram.
Þeir voru margir sem reiknuðu ekki með því að Newcastle næði að fylgja góðum árangri í úrvalsdeild eftir. Liðið var höktandi í upphafi móts en vaxandi eftir því sem á leið. Desember var góður og janúar enn betri, ef undan er skilið slæmt tap fyrir Wolves í bikarnum. Sir Bobby var einmitt kosinn stjóri janúarmánaðar og var það í fimmta sinn sem hann fékk þá viðurkenningu. Liðið náði að lokum að tryggja sér 3. sætið sem gaf réttinn til að spila í forkeppni meistaradeildar. Áður en tímabilinu lauk hafði Sir Bobby keypt enn einn unga leikmanninn, Darren Ambrose frá Ipswich Town.
2003-2004
Tímabilið hófst með áfalli. Newcastle náði ekki að leggja Partizan frá Belgrad í forkeppni meistaradeildarinnar og missti þar af feitu peningabúnti. Þetta tap sat greinilega í mönnum og allt gekk á afturfótum framan af móti, liðið var að berjast í neðri hluta deildarinnar og var óttalega andlaust. Menn hresstust nokkuð þegar á leið en þrátt fyrir það tókst liðinu aldrei að ná sama flugi og áður. Meiðsli settu strik í reikninginn, Jonathan Woodgate gat lítið spilað, Craig Bellamy var lengi frá og sömu sögu má segja af Kieron Dyer. Nýi maðurinn Lee Bowyer náði sér alls ekki á strik enda var Bobby að láta hann spila á hægri vængnum.
Þónokkur óánægja varð á Tyneside þegar Sir Bobby ákvað að selja Nobby Solano til Aston Villa fyrir lítið fé. Nobby naut mikilla vinsælda og töldu margir þetta hreinasta axarskaft. Betra þótti að fá pening fyrir Carl Cort sem hafði reynst afar dýrkeyptur ólánsmaður. Newcastle gekk sérlega illa í útileikjunum og aldrei þessu vant hrönnuðust jafnteflin upp, nokkuð sem var hreinlega nýjung. Að lokum mátti þakka fyrir að ná 5. sæti deildarinnar og óhætt að segja að menn hefðu orðið fyrir vonbrigðum með tímabilið.
UEFA keppnin gekk ágætlega og liðið komst í undanúrslit. Þar reyndist Marseille hins vegar of sterkt og draumurinn um að leika til úrslita var úr sögunni. Þegar þarna var komið sögu voru margir liðsmenn frá og súrt að geta ekki teflt fram sterkasta liðinu.
Bikarkeppnirnar heima gengu illa. Liðið tapaði sneypulega í vítakeppni gegn WBA í deildabikarnum og þó að góður sigur ynnist í Southampton í 3. umferð FA-bikarsins varð hann til lítils þegar liðið lá í Liverpool í 4. umferðinni.
2004-2005
Þetta átti að verða síðasta tímabil Sir Bobbys á SJP og væntanlega ætlaði hann sér að enda með stæl. Freddy Shepherd tilkynnti skömmu fyrir mót að nú þyrfti að horfa til framtíðar og fá yngri mann. Bobby yrði til vors. Byrjunin var ekki góð og svo fór að Sir Bobby var rekinn þann 30. ágúst eftir tvö jafntefli og tvö töp. Það var ekki aðeins að illa hefði gengið að safna stigunum, urgur var kominn í einhverja leikmenn og svo virtist sem Bobby hefði ekki lengur stjórn á mönnum sínum. Það var leitt fyrrir þennan einstaka karl að enda svona en við því er ekkert að gera. Stuðningsmenn Newcastle munu ávallt verða honum þakklátir fyrir yndisleg ár.
Það er ljóst að frábært starf síðustu ára á ef allt er með felldu eftir að bera ávöxt og skipta sköpum fyrir arftakana. Þegar litið er yfir leikmannahóp Newcastle má ljóst vera að framtíðin er björt. Bobby hefur sett saman skemmtilegan hóp og nælt í marga unga og efnilega leikmenn. Sumarið 2004 keypti hann bráðefnilegan leikmann frá Leeds, hinn 18 ára James Milner. Reynslumeiri kappar voru Nicky Butt sem kom frá Man United og hinn frægi framherji Patrick Kluivert sem kom án greiðslu frá Barcelona. Þá var Steve Carr keyptur frá Spurs rétt áður en keppni hófst. Gary Speed hvarf á braut eftir dygga og góða þjónustu og þeir LuaLua og Andy Griffin fóru báðir til Portsmouth. Sumarið var einnig notað til að gera nýjan samning við Shola Ameobi.
|
Stjóraferill |
|
FÉLAG |
BYRJAR |
HÆTTIR |
LEIKIR |
SIGRAR |
JAFNTEFLI |
TÖP |
|
NEWCASTLE |
2.9.1999 |
30.8.2004 |
255 |
119 |
64 |
72 |
|
IPSWICH |
1.1.1969 |
7.7.1982 |
617 |
267 |
153 |
197 |
|
FULHAM |
1.1.1968 |
1.11.1968 |
36 |
6 |
9 |
21 |
