Pílagrímsferð Rikka og Dodda til Newcastle

Langþráður draumur rættist nú á sunnudaginn hjá okkur félögunum þegar við fórum í fyrsta skipti á St. James´ Park og í för með okkur var reynsluboltinn Hafsteinn Þórðarson gjaldkeri Newcastle klúbbsins og var þetta hans tuttugasta og fimmta ferð til Newcastle. Þar sáum  að við  okkar menn mæta engum öðrum en erkifjendum okkar í  Sunderland.

Allt þetta byrjaði á fimmtudagsmorgun þegar þrír gallvaskir meðlimir Newcastle-klúbbsins stigu upp í Iceland Express vél og heldu til London Standsted.  Þegar þangað var komið var svo haldið í um þriggja tíma lestarferð til Newcastle.  Þegar við komum á leiðarenda var töskunum hent upp á hótelherbergi og nánast hlaupið upp á St.James´ Park til að sjá þennan merkilega völl sem manni hefur alltaf dreymt um að sjá og var maður ekki fyrir vonbrigðum enda stórkostlegt mannvirki þar á ferð. Doddi var meira að segja svo spenntur að hann gleymdi gleraugunum sínum á hótelinu og átti gleymska hans á hinum ýmsu hlutum oft eftir að koma við sögu í ferðinni.

 Þegar hringurinn um völlinn hafði verið genginn var kíkt í „Box Office“ og keyptir miðar á tour um völlinn og svo kíkt í kalda kollu á Shearar‘s Bar. Þar voru tvær gamlar kempur ( Kevin Ball Sunderland og John Beresford Newcastle) í svokölluðu „ Derby talk in“ að ræða komandi leik.

Á föstudagsmorgun var morgunmaturinn borðaður með hraði og Rikki tróð í sig lostæti sem kallast „Black pudding“  því við áttum stefnumót við völlinn og vildum fara í Newcastle Megastore áður. Í þessari búð sem er á tveimur hæðum og er í alla staði glæsileg er svo mikið af flottum varningi að maður getur léttilega misst sig og mæli ég með að allir þeir sem fara til Newcastle láti til sín taka þar. Báðir keyptum við Newcastle búning á alla fjölskylduna og eru því allir fjölskyldumeðlimir vel merktir.

 Því næst var farið í ferðina um völlinn og er  er ekki hægt að lýsa honum öðruvísi nema að þetta er stórkostlegur völlur og engin smá smíði. Þar eru margir salir sem eru notaðir undir brúðkaup, tónleika, veislur og fleira. Í einu rýminu var barnagæsla og út um gluggann  sá maður spítalann í Newcastle og sagði guide-inn að barn sem fæðist á spítalanum kl: 12:00 sé orðinn „Junior Magpie“ klukkan 12:05. St.James´ Park hefur eitt umfram alla aðra knattspyrnuvelli á Englandi en hann er hæðstur og sagði Hafsteinn að í einum túrnum hafði guide-inn þá sagt við þá að þar sé hægt að sjá „Stadium off shit“ (Stadium of light) sem er heimavöllur Sunderland manna frá efstu hæð vallarins. 

 Hvetjum við alla eindregið að fara tour um völlinn því maður fær að sjá allt frá búningsaðstöðu leikmanna til fundarherbergi fjölmiðla þar sem Michael Owen og goðið Alan Shearar skrifuðu undir samninga sína. En aldrei hefur þetta herbergi verið eins troðið og þegar Lee Bowyer og Kierion Dyer slógust við hvorn annan í frægum leik gegn Aston Villa þann 2 apríl 2005.  Um kvöldið hittum við nýju Ambassadora Newcastle klúbbsins við St.James´ Park, þau Margréti Jóhannsdóttir og Byron Rowlinson og afhentum þeim glæsilegan platta sem Hafsteinn hafði búið til. Eftir það var farið út að borða á góðan veitingastað sem heitir „Silk Room“ og þar var hægt að fá allt frá venjulegri steik að krókódílakjöti og kengúrukjöti. Eftir á var kíkt á gamla pöbba í kaldar kollur og er þetta fínasta fólk sem er klúbbnum innan handar í Newcastle.

 Laugardagurinn rann upp en þá var ferðinni haldið til Middlesbrough  á Riverside Stadium til að sjá leik Middlesbrough og Bolton og fór hann 0-1 eins og margir vita sem er gott fyrir okkar menn ,Heiðar Helguson og Grétar Rafn Steinsson, sem lék í leiknum og komu þeir sér upp úr fallsæti með sigri í þessum leik. Virkilega flottur leikvangur hjá Boro en aðkoman að vellinum er ekki glæsileg. Hann er í útjaðri borgarinnar við hliðina á stóru iðnaðarhverfi og skipasmíðastöðum.  Það var nokkuð auðvelt á fá miða á þennan leik, við komum um tveimur og hálfum tíma fyrir leik og fórum beint í miðasöluna og keyptum miða (27 pund), enda aldrei uppselt á Riverside. Svo var haldið aftur heim til Newcastle, farið á Pizza Hut, kíkt á pöbbinn og  fengið sér nokkrar kollur.  Við þrír ákváðum að spá um úrslit leiksins og myndi sá sem spáði rétt drekka frítt um kvöldið, vorum við allir bjartsýnir á sigur okkar manna og spáðum svona, Þórður  3-1, Hafsteinn 4-0 og Rikki 2-0 J......

Þá rann upp stóri dagurinn. Leikur sem heimamenn vilja meina að sé leikur tímabilsins því í þeim leik er allt lagt undir og enginn smá stemmning á stuðningsmönnum og barátta hjá leikmönnum. Farið var snemma upp á St James´ Park til að missa ekki af neinu og taka myndir (Doddi gleymdi auðvitað sinni myndavél á hótelinu).  Ekki höfðum við trú á það væri svo mikill rígur á milli þessara liða og hafði lögreglan fullt í fangi með aðskilja æsta Newcastle aðdáðendur frá rauðum og hvítum hópi Sunderlandsmanna eftir leik.  Það er ólýsanleg tilfinning að sitja á meðal 52.000 manna og allflestir með svart og hvítt blóð í æðum sér. Svona stemmningu er ekki hægt að kynnast hér  á landi því ekki er hægt að finna um 49.000 þúsund íslendinga með svona ástríðu gagnvart einu og sama liðinu (Sunderland fékk 3000 miða á leikinn).

Og það var alveg magnað þegar Owen setti tuðruna í net Sunderlandmanna strax á fjórðu mínútu, því þá væri eins og heimurinn væri að springa, það gjörsamlega sturlaðist allt og þetta er einungis hægt að upplifa á St.James´ Park.  Eins og allir eiga að vita fór leikurinn 2-0 fyrir okkar mönnum og skoraði Owen bæði mörkin. Svakaleg stemmning á svakalegum leik. Það var líka gaman að heyra alla þessa áhorfendur baula þegar Michael Chopra fyrrum leikmaður Newcastle kom inná fyrir Sunderland og er það greinilega ekki vinsælt á meðal Toon hersins þegar menn ganga til liðs við erkifjendurna.

                      Lögregla heldur Newcastle aðdáendum frá Sunderland aðdáendum eftir leik

Fljotlega eftir leik þurftum við að ná tékka okkur út af hótelinu því við þurftum að ná lestinni til Stanstead kl 17. Gist var svo á SAS hótelinu við Stanstead þar sem Rikki tók út vinninginn frá veðmálinu kvöldið áður.  Haldið var svo heim til Íslands næsta morgun með bros á vör.

Þótt að það sé erfitt að segja það þá er Newcastle meira en bara fótbolti. Þar kemur fólk alls staðar , frá Skotlandi, Írlandi og alls staðar af Englandi til að steggja, gæsa og djamma því þar er rosalegt næturlíf og veit ég því ekki hverju við erum að grobba okkur af okkar næturlífi. Newcastle borg býr einnig yfir mikilli og ríkri sögu sem því miður við náðum ekki að kynna okkur ennfrekar þar sem fjórar dagar duga ekki til að heimsækja Newcastle.

Nú vill ég endilega koma á framfæri  þökkum til Hafsteins Þórðarsonar sem var okkur ómetanlegur í þessari ferð því hann býr yfir mjög mikilli reynslu og ótals fróðleik um sjálfa Newcastle borg og vill ég að Newcastle klúbburinn okkar heiðri hann með gullmiðanum því að örugglega er enginn Íslendingur sem hefur farið jafnoft á Newcastle leiki.

Hafsteinn, Doddi og Rikki

Friðrik Bergmannsson (Rikki)

Þórður Valdimarsson (Doddi)