Í 20.sinn til Newcastle.

Það var í lok október að undirritaður átti leið til Þýskalands á sýningu sem stóð yfir frá þriðjudegi til laugardags.

Þá passaði vel að skoða leikjaplanið á Englandi og kom í ljós að okkar menn áttu að spila við M.boro á útivelli helgina sem ég var á útleið og við Charlton á heimavelli helgina sem ég yrði á leið til baka.

Flug var pantað miðað við að ná þessum leikjum báðum.

Vegna evrópuleikja hjá Newcastle var svo M.boro leikurinn færður aftur á sunnudag, sem gerði það að ég átti laugardaginn frjálsan í London og ákvað því að fara til Charlton og freista þess að fá þar miða, en þeir voru þá að leika heima gegn Watford.

Ég varð of seinn þannig að leikurinn var byrjaður og lítið af fólki fyrir utan völlinn.  Byrjaði ég á því að fara inná á aðalmóttökuna / skrifstofuna og þar var fólk og sá ég að verið var að afhenda miða. Þegar kom að mér notaði ég sakleysið og kvaðst hafa verið að koma frá Íslandi og langaði til að sjá “landann” Hermann Hreiðarsson spila.  Mér var kurteisislega bent á að miðasalan væri fyrir utan vinstra megin við þann inngang sem hefði farið inn um.  Ég fór út aftur og að miðasölunni og fékk strax þær upplýsingar að uppselt væri á leikinn og ekki miða að fá.  Því fór ég aftur inn á skrifstofuna og þegar ég kom þangað vatt sér að mér kona sem spurði hvort ég hefði ekki farið í miðasöluna, ég svaraði því  játandi en því miður væri allt uppselt, hún bað mig að hinkra svolítið gekk að borðinu og bað um að prentaður yrði út einn miði í XX hólfi.  Hún tók síðan miðan gekk til mín og bað um að ég fylgdi sér út fyrir þar sem hún rétti mér miðan og benti mér á hvar ég að fara inn á völlinn.  Ég ætlaði að fara að borga fyrir mig en hún hristi hausinn og bauð mér góðrar skemmtunar.  Þetta kom svo sannarlega á óvart og mun ég ætíð hugsa hlýlega til Charlton eftir þessi kynni og vona innilega að þeir losni við falldrauginn fyrir vorið.

Sunnudagurinn rann upp og fyrir lá lestarferð til Middlesboro.   Það var ausandi rigning í London og reyndar á Englandi öllu þennan dag.  Í Darlington skipti ég um lest og tók sveitalestina til M.boro.  Það var um 14 ár síðan ég fór síðast á leik í M.boro og hafði því ekki séð þeirra glæsilega nýja leikvang Riverside stadium. Það var töluverður göngutúr frá brautarstöðinni að vellinum og á leiðinni heyrði hreytt ókvæðisorðum að væntanlegum gestum frá Newcastle. Auðheyrt að ekki er neinn kærleikur með þessum félögum.  Leikurinn tapaðist á síðustu mínútunum eins og svo margir aðrir á þessarri leiktíð.

Svektur hélt ég til baka til London, nú tæki alvaran við og ekki leikur fyrr en um næstu helgi.

Laugardagurinn 28.okt. rennur upp.  Rúmlega 4.30 var ég vakinn á Hóteli í Dusseldorf svo sannarlega ókristilegur tími ef ekki hefði verið fyrir það eitt að ég valdi fyrstu morgunvél frá Duss til London  til þess eins að ná lestinni frá London til Newcastle kl 10 um morgunin og auðvitað var tilgangurinn að sjá leik sem reyndar hafði verið færður aftur til kl 17.15 þennann dag.  Að vissu leiti má segja að þetta hafi verið söguleg ferð mín 20. Heimsókn til Newcastle var staðreynd og þar átti ég að hitta Hannes Árdal félaga okkar í klúbbnum sem þarna var í sinni fyrstu ferð.  Þar sem leikurinn var settur á svo síðdegis varð ég að láta mér það  gott þykja að missa af hluta hans þar sem síðast lest til London þá um kvöldið fór frá Newcastle kl 19,08.

Jafntefli 0-0 voru vonbrigði fyrir okkar félag en af fyrri reynslu af Charlton var það sárabót að þeir höfu stig með sér heim til London.

Kv.

Hafsteinn Þórðarson