Aðsent efni:

HÉR Á ÉG HEIMA ferðapistill Júlíusar vefstjóra
(Ferðasaga vefstjóra, en hann heimsótti Newcastle um mánaðamótin október/nóvember 2003)

Fimmtudagur 30. október
Við lentum í Glasgow um klukkan 10 á fimmtudagsmorgni. Tókum strætóinn á Central Station og keyptum lestarmiðana til Newcastle. Lestin fór á hádegi svo við biðum á pöbbnum. Lestarferðin til Newcastle tekur um tvær og hálfa klukkustund og að þessu sinni voru engar tafir. Komum því til Newcastle um klukkan hálf þrjú.

Það er unaðslegt að stíga út á brautarpallinn í Newcastle. Svona eins og að koma heim eftir langa útivist. Spenna og eftirvænting en fyrst og fremst unaður. Nokkuð sem maður upplifir hvergi annars staðar í heiminum. Undarlegt hvernig ást manns á einu fótboltaliði getur haft áhrif á sálartetrið.

Við tókum leigubíl á hótel Premier Lodge sem er sannarlega á góðum stað. Niðri á Quayside, beint undir Tyne brúnni, helsta tákni borgarinnar. Þarna er maður í miðri hringiðu næturlífsins og ekki nema um korters gangur á völlinn. Gerist ekki betra. Ekkert sérstaklega flott hótel en gott engu að síður.

Alltaf verða leigubílstjórarnir jafn hissa á því að maður komi frá Íslandi til að horfa á Newcastle. Þeim finnst skrýtið að maður haldi með Newcastle. Þessi var nú ekki mikið inni í boltanum en þekkti Eið Smára og taldi að eðlilegra væri að ég héldi með Chelsea. Ég hélt nú ekki. Annars talaði hann mest um fjörið á Quayside og að það byggi vinalegt fólk í Newcastle. Ekki eins gott með sig og Lundúnaliðið.

Eftir netta hvíld skunduðum við upp í bæinn. Gengum upp að Greys minnismerkinu sem gnæfir yfir á Grey Street og kíktum svo í nokkrar verslanir. Enda nóg af þeim í kringum Monument. Ég varð að kíkja upp á völl og ná í miðana. Alltaf jafn gaman að ganga upp að SJP og sérstaklega góð tilfinning að vera kominn með aðgöngumiða upp á vasann.

Þá var komið að því að taka lestina út á Kingston Park en þar leikur varalið Newcastle sína heimaleiki í Barclaycard úrvalsdeildinni. Kingston Park er heimavöllur rugby liðs borgarinnar, Newcastle Falcons. Völlurinn er í úthverfi í norðurhluta borgarinnar, stutt frá flugvellinum og tekur lestarferðin um 20 mínútur úr miðbænum. Næsta metro-stöð heitir einmitt Kingston Park en það er dulítill spölur frá stöðinni og að leikvanginum og erfitt að ramba þangað þegar maður þekkir sig ekki. En allt gekk þetta þó fyrir rest.

Við vorum mætt snemma og máttum bíða eftir að opnað væri. Það gerði svo sem ekki mikið til en þó var orðið ansi svalt að bíða. Þónokkur röð hafði myndast þegar hleypt var inn og ljóst að foreldrar í Newcastle eru duglegir að fara með krakkana á völlinn. Aðgöngumiðinn kostaði þrjú pund og þegar inn var komið barst að vitum steikarangan. Verið var að grilla svín á teini en það var svo skorið niður og notað á samlokur. Þarna var líka hægt að kaupa hamborgara (sem virtust alls ekki girnilegir) og löðrandi feitar franskar. Við kusum bjórinn frekar en svínið eða fitusukkið.

Kingston Park tekur um 7500 áhorfendur og að þessu sinni mættu 3102, sem er óvenju gott. Svipað og á landsleik á Laugardalsvelli. Kannski engin furða þar sem Man United var í heimsókn. Leikvangurinn lítur ágætlega út en grasið var afleitt. Mjög gróft og hreint ekki gæfulegt til fótboltasparks. Engu líkara en völlurinn hefði nýlega verið plægður.

Í byrjunarliði Magpies voru Tony Caig, Kris Gate, Phil Cave, Steven Taylor, Nikos Dabizas, Jamie McClen, Martin Brittain, Andy Ferrell, Carl Cort, Michael Chopra og Darren Ambrose. Leikurinn var ákaflega rólegur og ljóst að menn tóku ekki neina óþarfa sénsa. Jafnt var á með liðum en eftir tæpan stundarfjórðung skoruðu gestirnir fyrsta markið eftir slakan varnarleik heimamanna. Fátt var um fína drætti fram að hléi en gestirnir greinilega sterkari. Enn kólnaði og heldur bætti í suddann svo það var kærkomið að fá leikhlé.

Drengirnir frá Manchester skoruðu aftur skömmu eftir hlé og síðan fór að hellirigna. Þriðja markið kom þegar hálftími var eftir og þá höfðum við fengið nóg, enda að drepast úr vosbúð. Innfæddir höfðu haft vit á að útbúa sig betur. Við skunduðum því út á metrostöðina en fréttum síðar að gestirnir hefðu gert fjórða markið undir lokin.

Þessi leikur verður ekki eftirminnilegur en þó var gaman að upplifa þessa sérkennilegu fjölskyldustemmningu. Aldrei áður hefur maður séð jafn marga klædda íþróttagöllum að slafra í sig hamborgara eða franskar. Undarlegt og minnti á tískuna á níunda áratugnum þegar Don Kanó gallarnir voru að slá í gegn. Þá var líka eftirminnilegt að sjá smástráka sem voru farnir að kyrja Newcastle-söngva. Einn sérlega góður, söng Do the Shola Ameobi við lagið Ókipóki og dansaði með.

Liðsmenn Magpies voru hins vegar ekki eins góðir. Vörnin var slöpp og Dabizas virkaði þungur. Miðja gestanna mun sterkari þó svo að Ambrose væri ágætur í fyrri hálfleiknum, en honum var skipt útaf í hléi. Chopra sýndi ekkert sem benti til þess að hann væri það efni sem við vitum að hann er en athyglisverðast var þó að fylgjast með Carl Cort. Sessunautur minn orðaði það sem svo að hann væri algjörlega ónothæfur. SEVEN MILLION POUNDS OF USELESS CRAP! Nokkuð til í því enda ráfaði Cort um völlinn allan leikinn, án þess að verða til nokkurs gagns.

Þegar við komum í bæinn var gott að fara inn á ítalska veitingastaðinn Marco Polo á Dean Street og fá sér pizzu. Reyndar er hálf undarlegt að koma á þennan stað því skreytingin er slík að manni finnst eins og jólin hljóti að vera komin. Áður en við fórum í háttinn kíktum við svo á Thirty 3i8ht sem er við hlið hótelsins. Sá er mjög flottur en lokar jafn snemma og allir aðrir barir í Newcastle.

Laugardagur 1. nóvember
Maður sprettur upp úr rúminu og flýgur í sturtuna. Stóri dagurinn er runninn upp og spennan hefur þegar tekið öll völd. Málið er að þramma sem fyrst af stað í bæinn og fylgjast með mannlífinu. Ljúka nokkrum verkum áður en maður getur farið að snúa sér alfarið að því sem skiptir auðvitað öllu máli, leiknum sjálfum.

Að venju skunduðum við upp Dean Street og Grey Street og þó enn væru margir tímar í leik voru þegar margir komnir í treyjuna. Allt fullt að gera í Newcastle búðinni við Monument og varningnum hreinlega skóflað út. Eldgömul kerling að kaupa sér sögu Newcastle á DVD en sagðist reyndar bara vera sendiboði. Trúi því ekki og er viss um að hún liggur yfir þessu öll kvöld.

Það var enn langt í leik þegar við tókum stefnuna á SJP. Óvenju rólegt í kringum völlinn en skýringin reyndar sú að við höfðum misreiknað okkur um klukkutíma, héldum að leikur ætti að hefjast klukkan tvö og vorum því vel á undan áætlun. Frúin þurfti að kíkja í enn eina búðina en ég tók stímið beint á The Strawberry. Þangað er hreint yndislega gaman að koma og ráðlegg ég öllum sem halda til Newcastle að kíkja við. Algjört möst, sérstaklega á leikdegi!

Strawberry á sér langa sögu en barinn stendur við völlinn, við Gallowgate endann. Sagan segir að fyrir margt löngu hafi kátar nunnur hafi tekið upp á því að brugga jarðarberjamjöð og selja hann í óþökk yfirvalda. Gott hjá þeim. Nú sjást hins vegar engar nunnur á Jarðarberinu, en nóg af fólki í svörtu og hvítu.

Ég var kominn það snemma að enn var fátt um manninn. Fljótlega fór þó hópurinn að þéttast og gleðin tók völd. Mikið fjör á sumum en aðrir voru rólegir enda með börn og buru. Skemmtilegast var að hitta þarna hóp ungra gleðipinna. Þeir sungu Toon söngva og létu freklega. Ég ræddi við drengina og einn þeirra sagðist hafa verið inni í búningsklefanum með leikmönnum Newcastle fyrir skemmstu. Hafði einhvern veginn svindlað sér þar inn. Og ekki nóg með það. Hann hafði gert sér lítið fyrir og stolið fyrirliðabandinu af sjálfum Kónginum. Sýndi mér bandið glaðbeittur og engin furða. Dágóður minjagripur það.

Þar sem við vorum enn á undan áætlun vorum við mætt eldsnemma á völlinn. Þegar við yfirgáfum Strawberry var barinn að verða stappaður. Bar 1892 var nánast tómur þegar við komum inn en fljótt fór að bætast í hópinn. Fólk af öllum stærðum og gerðum. Dælan gekk grimmt á barnum og við ákváðum að tékka á hinum alræmdu Newcastle bökum. Get ekki mælt sérstaklega með þeim en nauðsynlegt að prófa.

En þá að leiknum. Ekki þótti mér gott að frétta að Andy O’Brien væri meiddur og Steve Caldwell tæki stöðu hans. Samt ætti sigur að hafast. Það fór á annan veg. Klúðrið var að fá á sig aulamark í upphafi en eftir að Robert jafnaði rétt fyrir hlé var ég viss um sigur. Þegar Shearer fékk svo vítið hélt ég að stigin þrjú væru í höfn. En svo bregðast krosstré sem önnur tré og auðvitað var maður hundsvekktur með að fá ekki sigur. Góðu vanur eftir tvo sigurleiki um síðustu áramót. Þá var stemmningin á vellinum alls ekki eins mikil og í síðustu ferð minni. Lítið hrópað í kringum mig, þó ég sjálfur gerði mitt besta í þeim efnum.Þrátt fyrir að sigur hefðist ekki að þessu sinni var leikurinn frábær upplifun. Við vorum því alls ekki með hangandi haus þegar við yfirgáfum musterið mikla. Og það er á hreinu að þetta verður ekki síðasti leikurinn minn á SJP.