Aðsent efni: 27.09 2005 J.Ó

Kominn heim
Enn eina ferðina leitum við í smiðju John Gibsons sem hefur verið duglegur að taka viðtöl við leikmenn og aðra sem tengjast Newcastle United. Nýverið tók hann Perúmanninn Nolberto Solano tali og er fróðlegt að heyra hvað þessi vinsæli leikmaður hefur að segja en hann snéri á ný til Newcastle í haust eftir árangursríka dvöl hjá Aston Villa þar sem áhangendur völdu hann reyndar leikmann ársins. Engum blöðum er um það að fletta að Nobby lítur á Newcastle sem sinn klúbb og ást hans á borginni, liðinu og ekki síst stuðningsmönnunum er einstaklega mikil miðað við það að hann er útlendingur. Nobby hefur frá mörgu að segja og leikgleðin skín í gegn.

Alltaf brosandi
Daginn sem viðtalið var tekið hellirigndi en þegar Nobby mætti var hann í sólskinsskapi og greinilegt að hann var ánægður með að vera kominn „heim“ á ný. Þó hann muni enn eftir þeim leiðu dögum þegar Sir Bobby bolaði honum burt frá Newcastle er gleðin sterkari tilfinning og Nobby er bjartsýnn á framtíðina. Hann átti hreint ekki von á að verða aftur liðsmaður Magpies og segir: „Ég get ekki trúað því hve heppinn ég er. Með fullri virðingu fyrir Aston Villa þá er þetta alveg allt annað mál. Þetta er klúbburinn minn og áhangendurnir mínir og báðir hafa reynst mér svo vel síðan ég kom til Englands fyrir nær átta árum. Og hópurinn sem ég er í nú er líklega betri, sterkari, en sá sem við fórum með síðast í meistaradeildina. Þegar allir eru heilir er þetta hópur toppmanna sem ég er virkilega spenntur fyrir. Við erum með gæðaleikmenn um allan völl. Ég kíkti á leikmennina sem ég átti að spila með daginn sem ég skrifaði undir og ég var mjög ánægður. Tökum þá nýju sem dæmi, Emre er svo sterkur og er með þvílíkan fótboltaheila. Hann er tyrkneskur og hefur spilað í Serie A á Ítalíu, sú blanda segir hve sterkur hann er andlega og að hann getur staðið sig vel. Hann er líka gæðamaður. Við köllum hann Benny, þið vitið, eftir litla teiknimyndakettinum!
Scott Parker kom til Newcastle frá Chelsea og það undirstrikar hæfileika hans og Michael Owen, jæja við vitum öll hvað hann getur. Hann er svo líkur Alan Shearer hvað persónuleikann varðar. Frábær fagmaður sem elskar að skora mörk. Við erum með tvo af þeim allra bestu frammi. Ég þekki leikstíl Alans Shearer inn og út og ég vona að ég geti hjálpað honum að ná markameti Jackie Milburns. Ég kom alveg á hárréttum tíma til að gera það.“

Á síðustu stundu
Solano er minnisstæður lokadagur félagaskiptanna en koma hans féll þó nokkuð í skuggann af komu Owens á St James’ Park. Allir fylgdust með Owen en Nobby laumaði sér inn um bakdyrnar. „Já þetta var alveg upp úr þurru. Það var búið að ræða mikið um að ég væri á leið til Liverpool. Síðan á lokadeginum segir umbinn minn mér frá Newcastle. Ég var í skýjunum. Ég vildi aldrei fara og nú gat ég komið aftur. Ég hélt að ég hefði spilað síðasta leik minn fyrir Newcastle. Hjónabandið virtist úr sögunni. Ég fór og hitti David O’Leary og sagði að ef að þetta væri satt með Newcastle yrði hann að leyfa mér að fara. Villa á sér mikla sögu en hún tilheyrir fortíðinni. Newcastle er risastór klúbbur í dag og með massífan stuðning. Þeir hafa kannski ekki unnið bikar í mörg mörg ár en samt mæta 50.000 Geordies á hvern einasta heimaleik á St James’ Park. Hvaða annar klúbbur hefur slíkan stuðning? Þetta gerist ekki á Ítalíu eða Spáni. Ég var að ræða við Albert Luque sem vann spænsku deildina með Deportivo La Coruna og hann staðfesti að þeir gætu aðeins fyllt sinn völl ef þeir væru í einu af fjórum efstu sætunum. Newcastle er einstakur klúbbur. Ég hef átt svo gott samband við áhangendur hér. Allan tímann sem ég var hjá Villa létu þeir mig heyra hve mjög þeir elskuðu mig. David O’Leary skildi aðdráttaraflið.

Ég fór frá Birmingham kl. 3:30 í bílnum með umba mínum. Ég var kominn í læknisskoðun hér kl. 8 og var búinn að skrifa undir kl. 10. Ég ætlaði ekki að standa í neinu þrasi við þetta félag. Ég vildi bara koma. Ég hafði horft á móttökurnar sem Michael Owen féll á St James’ Park á Sky Sports um hádegið og það fékk mig til að minnast þess hvers ég hafði saknað. Og það að verið væri að semja við slíkan leikmann gerði það að verkum að ég áttaði mig á hve mikil alvara fylgdi máli hjá mínum gamla klúbbi. Ég átti von á að hann færi aftur til Liverpool en þarna var hann í svartri og hvítri treyju.“

Fullkomin endastöð
Solano þótti afar ergilegt að mæta meiddur og hann segist hafa orðið hálf skelfdur þegar farið var að ræða um það á bak við tjöldin að hann kynni að þurfa í aðgerð. „Ég tognaði á lærvöðva á æfingu með Villa. Ég hélt ég yrði í lagi fyrir leikinn gegn Manchester City en allt í einu átti ég í vandræðum. Það var kýli í lærinu, líklega flís úr beini, og það var rætt um að ég þyrfti í aðgerð. Ég hafði áhyggjur því mig langaði svo að fara að spila aftur með Newcastle. En eftir að því er virtist endalausa bið spilaði ég svo fyrsta leikinn í sigrinum á Sunderland og sólin skein á ný. Frábær stemmning og frábær leikur, alveg stórkostleg heimkomugjöf.“

Solano er sannfærður um að þegar Newcastle getur bætt Luque og Dyer í hópinn séu orðnar góðar líkur á að hann geti lokið ferli sínum í Englandi með því að vinna bikar með Newcastle. „Ég trúi því sannarlega að þetta sé mögulegt, jafnvel líklegt. Ég er með tveggja ára samning með ákvæði um framlengingarmöguleika til eins árs og ef við sleppum við meiðsli eru hæfileikarnir vissulega til staðar svo við getum unnið eitthvað, kannski Carling bikarinn eða FA bikarinn og kannski á þessu tímabili. Ég hef notið blessunar og það yrði himnasæla að geta hjálpað til við að gefa áhangendum Newcastle það sem þeir eiga skilið áður en ég hætti. Hinn fullkomni lokapunktur.“

Landsliðið og þjálfunin
Nobby á að baki 78 landsleiki fyrir Perú og oft á tíðum urðu landsleikjaferðir hans til að gera Sir Bobby fúlan. En þó þessi snjalli leikmaður sé búinn að leggja landsliðsskóm hefur hann metnað gagnvart landsliði Perú. Þegar hann lýkur ferlinum með Newcastle hefur hann hug á að þjálfa í heimalandinu. „Ég spila kannski fyrst eftir að ég kem heim en ég vil verða þjálfari því við eigum svo mikla hæfileikamenn. Það eru jafn miklir hæfileikar og í Brasilíu eða Argentínu, það er bara það að unga fólkið hefur svo lélegt hugarfar. Innflytjendurnir voru verstir Spánverjanna, letingjarnir. Á meðan að Englendingar voru nýlenduherrar Ástralíu og Nýja Sjálands kom þó eitthvað jákvætt út úr því, það sama er ekki hægt að segja um Perú. Ég vil kveikja á ungu knattspyrnumönnunum okkar, gera þá hungraða í sigra. Það er þess vegna sem ég vil verða þjálfari og þjálfa í deildunum. Ég vil stýra Perú og koma svo aftur til Evrópu sem þjálfari á mínum eigin forsendum.“

Solano kom með bræður sína til Englands og því er eðlilegt að spyrja hvort það sé gott að snúa aftur til hins bláfátæka heimalands. „Það er gott ef maður hefur komist í álnir og sparað einhvern pening. Það verður allt í lagi með okkur.“

Bassedas í sjónvarpinu
Það er merkilegt að fyrrum landsliðsþjálfarinn Sir Bobby skyldi setja sig alfarið á móti því að Solano spilaði fyrir Perú. „Ég hugsa að hann hafi talið að við værum vonlausir þar sem við höfðum ekki komist í úrslitakeppni HM síðan 1978 og 1982. En það hafði alltaf verið draumur minn frá því ég var ungur strákur að spila fyrir landsliðið mitt og ég var gríðarlega stoltur yfir því að vera fyrirliði. Maður verður að reyna að ná árangri með þjóð sinni. Fólk lítur upp til manns og á von á því. Ég var fyrsti knattspyrnumaðurinn frá Perú til að spila í ensku úrvalsdeildinni og það voru stórfréttir heima. Ég var fánaberi og er enn. Úrvalsdeildin er jafnvel enn vinsælli nú í Suður Ameríku. Christian Bassedas lagði skóna á hilluna þegar hann fór aftur til Argentínu eftir að hafa spilað fyrir United og hann er aðal lýsandinn hjá Fox Sport. Fólkið heima fer á fætur til að horfa á mig í beinni með Newcastle og leikir hefjast kl. 6:30 eða 7:30. Áhuginn er svona mikill.“

Solano segist ekki ætla að leika aftur með landsliði sínu. „Ég hef sagt þeim að ég vilji ekki fá símhringingu næstu árin, ég vil einbeita mér algjörlega að Newcastle United. Ég vil ná því besta út úr endurkomu minni.“

Var miðvörður
Það er hreint ótrúlegt en hinn smávaxni Nobby var miðvörður heima í Perú. Flestir vita að hann var bakvörður þegar Newcastle fékk hann árið 1998 en hitt er mun ótrúlegra. Kenny Dalglish gerði vængmann úr Nobby enda var ljóst að drengurinn hafði góðan leikskilning, flotta boltameðferð og gat sent boltann betur en flestir. Enda sást það fljótt að kanturinn hentaði Nobby best og þar hefur hann verið síðan.
Solano lærði sparktæknina í götubolta. Hann segir að það hafi einfaldlega ekki verið neinir almennilegir garðar til að sparka bolta, bara húsaraðir. Hann varð fljótt kunnur fyrir sparkmenntirnar og þegar hann gekk til liðs við Alianza sá hann að allir vildu vera framherjar. Hann sagðist vera miðvörður til að fá að spila.
„Ég var mjög lítill en ég spilaði sem libero og gat séð allan leikinn. Og ég var góður í að gefa sendingar úr vörninni. Ég fékk fyrsta atvinnusamninginn með Sporting Cristal árið 1992 og þar var ég látinn spila hægri bakvörð. Ég var kyrr í þeirri stöðu, en skipti stundum yfir í vinstri bakvörðinn, allan minn feril í Suður ameríska boltanum, meira að segja hjá Boca Juniors. Það var fyrst þegar ég samdi við Newcastle að þeir settu mig framar. Ég hafði alltaf kunnað vel við að sækja svo þetta var bara eðlilegt skref fram á við.“

En hvernig kom það til að draumurinn um að spila í Englandi rættist? Þannig var að umboðsmaður Solanos sendi upptökur af honum til Dalglish og stjórinn kunni að meta pilt. „Orðrómurinn var að Arsenal ætlaði að semja við mig en Newcastle varð á undan og þar með var það ákveðið. Ég var á leið yfir á hinn helming hnattarins.“

Útilokaður
Sir Bobby naut mikilla vinsælda hjá Newcastle en það voru margir reiðir karlinum fyrir að láta einn vinsælasta liðsmanninn fara til Aston Villa. Nobby segir að Bobby hafi hreinlega afskrifað sig og svo selt. Hann segist ekki skilja ástæður þessa, hann telji sig ekki hafa gert neitt rangt. Það er enn eins og dimmi yfir svipnum þegar hann ræðir aðdraganda sölunnar.
„Við höfðum aldrei rifist almennilega, mamma hafði kennt mér að bera virðingu fyrir þeim eldri hvað sem mér þætti og ég gerði það. Samt hélt ég áfram að spyrja hann hvers vegna ég væri ekki valinn og hvers vegna mér væri skipt útaf í þau fáu skipti sem ég var valinn. Ég vildi vita hvað það væri við leik minn sem honum líkaði ekki og hvað ég þyrfti að bæta en ég fékk aldrei svar. Auðvitað var það réttur hans sem stjóra að velja liðið en hann hefði getað sagt mér það fyrirfram að ég ætti ekki að spila. Það er mjög mikilvægt að hafa samskipti. Haldið þið að hann hefði sýnt Alan Shearer ámóta virðingarleysi? Ég held ekki. Ég gat bara séð að Newcastle var að kaupa menn á borð við Lee Bowyer og Darren Ambrose og Bobby sagði nákvæmlega ekkert við mig. Ég gat ekki skilið hvað var í gangi. Ég var reiður því mér fannst ég aldrei hafa brugðist Newcastle.“

Solano segist geta bent nákvæmlega á þá stund þegar Bobby snérist gegn honum. „Ég hafði skoraði sigurmarkið í fyrri umspilsleik í meistaradeild, úti gegn Partizan Belgrad og var mjög ánægður með það. Síðan, einhverra hluta vegna, valdi Robson mig ekki í opnunarleik deildarinnar í Leeds og sagði ekki neitt til að skýra það.“ Nobby var allt annað en kátur en sagði þó ekki neitt fyrr en hann var ekki valinn í 16 manna hóp fyrir leikinn gegn Middlesbrough í október 2003. „Ég hefði frekar viljað verða eftir og æfa með varaliði Tommy Craigs ef ég hefði vitað að ég yrði ekki með. Ég er ekki leikmaður sem er ánægður með að sitja á pöllunum og hirða launin. Þetta tilheyrir hins vegar allt saman fortíðinni. Ég hef byrjað upp á nýtt með nýjum stjóra.“

Hvaða pressa?
Nobby Solano er ekki á því að hann sé að kikna undan pressunni sem fylgir sparkmennskunni og milljónunum öllum. „Ég finn ekki fyrir pressu. Pressa er það sem faðir minn mátti þola heima. Hann var leigubílstjóri sem þurfti að ala önn fyrir sex börnum í landi sem er gjaldþrota og spillt. Hann mátti berjast fyrir að halda lífi í fjölskyldunni og geta sett mat á borðið, það er pressa, ekki að æfa í nokkra tíma á dag og spila um helgar. Það eru forréttindi. Það eina sem ég vildi gera þegar ég var ungur var að spila fótbolta og ég nýt þeirrar blessunar að hafa hæfileikana til að koma til Englands og til Newcastle. Auðvitað verður maður að vera andlega sterkur hjá stórum klúbbi með 50.000 brjálaða áhangendur. Hlutirnir verða alltaf svartir eða hvítir, áhangendur í örvæntingu eða hamingjuæði. Það er hluti af leiknum og maður verður bara að sætta sig við það. Ég hef lært það. Samt sem áður er þetta ekkert á við pressuna sem fylgir því að þurfa að hugsa um hvaðan peningarnir eigi að koma og eins hvort maður geti verndað fjölskylduna sína.
Ef ég gef allt sem knattspyrnumaður fyrir Newcastle þá munu áhangendur verða sáttir með mig. Við höfum bundist böndum og það er gaman að spila. Perú er svo ólíkt Englandi hvað varðar lífsstíl. Við erum fátækt land með mörg vandamál, ég fékk enga menntun. Ég hef aldrei farið í háskóla, ekki einu sinni menntó. En ég hef lært svo margt bara af því að búa hérna og ég er afar þakklátur fyrir það.“

Heimsendingar
Solano hefur sent peninga heim til Perú allan tímann sem hann hefur verið á SJP. „Ég er stoltur yfir því að geta séð um þau. Það er það sem allir synir myndu gera. Ég á kannski mitt eigið líf og mína eigin fjölskyldu en ég myndi aldrei gleyma uppvextinum. Faðir minn Albino var í sjóher Perú, hann ferðaðist um allan heim og sagði sögur um Liverpool, áður en hann varð leigubílstjóri og mamma mín hún Janet ól upp sex krakka. Þrátt fyrir mjög erfiða ævi eru þau enn á lífi, pabbi er 75 og mamma 65. Þau reyndu að gefa okkur allt sem þau gátu en þegar ég var tíu ára var ég farinn að vinna við eplatínslu eftir skóla til að afla fjölskyldunni fjár.“
Nobby kom með þrjá bræður sína yfir til Englands, einn er í Liverpool og tveir í London. Hann sendir samt alltaf peninga heim til systra sinna tveggja og 17 frænda.

Það muna kannski einhverjir eftir því að Nobby átti í vandræðum með vegabréf og atvinnuleyfi framan af dvöl sinni í Newcastle en nú er hann enskur ríkisborgari þar sem hann hefur búið svo lengi í Englandi. „Það er frábært fyrir mig og börnin mín sem fæddust hér. Sonur minn þriggja ára er Geordie og litla stelpan mín, átta mánaða, er Brummie.

Getur alltaf böskað
Ef eitthvað kemur til með að bjáta á hjá Nobby mun hann líklega draga fram trompettinn sinn og gamlan hatt og fara að böska á götuhorni, kannski fyrir utan Monument Metro stöðina. Þara hefur góður vinur hans Eddy og fleiri fírar meðal annars spilað tónlist frá Perú. „Ég elska tónlist og þessir gaurar hafa verið að spila í Newcastle í 20 ár. Þeir koma stundum heim til mín. Þriggja ára sonur minn sparkar ekki bolta, hann er meira fyrir tónlistina. Ég spila líka á Conga trommur og elska salsa tónlist. Þannig að ef hlutirnir fara illa og þetta verður erfitt þá dreg ég fram gamlan hatt og fer niður að Monument þar sem strákarnir spila stundum og djamma með. Það væri kúl!”