Newcastle Klúbburinn á Íslandi

Aðsent efni: Júlus Ólafsson - 30.12 2005

Það var lurkur! ---------- Árið 2005 gert upp

Árið 2005 var enn ein rússíbanareiðin hjá Newcastle United. Allt of sjaldan náði rússíbaninn þó upp í góðar hæðir og líklega telja flestir að lægðirnar hafi verið mun meira áberandi. Það gekk sannarlega á ýmsu innan vallar sem utan og í raun má segja að kutar hafi verið brýndir hér og þar. Stjórinn Souness átti afar stormasamt ár og margir leikmenn sömuleiðis. Hreinsað var til á SJP síðasta sumar en þrátt fyrir ágætis innkaup hefur gengið illa að móta liðið enda meiðslagrýlan herjað með fáheyrðum hætti á hópinn. Það er við hæfi um áramót að renna yfir það helsta sem gerðist.

-Sveiflur-
Í ársbyrjun var Newcastle í 14. sæti úrvalsdeildar og þrátt fyrir að nokkur stig væru skröpuð upp í janúar breytti það litlu. Liðið lagði Yeading á Loftus Road í bikarnum og vann ósannfærandi sigra á Birmingham og Southampton í deildinni en náði aðeins jafntefli gegn Baggies. Fjölmiðlafárið náði hámarki þegar liðið tapaði fyrir Arsenal á Highbury. Þar lék Craig Bellamy aðalrulluna með fáránlegum ummælum í fjölmiðlum. Þar með voru dagar hans hjá Toon taldir enda nóg komið af slíku blaðri. Liðið hélt áfram í bikarnum með sigri á Coventry en eftir fylgdu hörmungarleikir gegn Man City á útivelli og Charlton heima. Áhangendur voru foxillir og vildu Souness burt. Hann lafði þó enn og lagaði stöðu sína með góðum sigrum á Heerenveen í Uefa keppninni og frábærum sigri á Chelsea í bikarnum. Þá vann liðið Bolton, Liverpool og Tottenham og Olympiakos í tvígang í Evrópukeppninni. Útlitið virtist miklu betra en eins og alltaf virðist óumflýjanlegt með Newcastle hlaut ógæfan að dynja yfir á ný.

-Skömm-
Heimaleikurinn gegn Aston Villa telst einn af verstu leikjum í sögu Newcastle. Liðið gerði ekki aðeins illilega í buxur og tapaði stórt, heldur voru þeir Bowyer og Dyer reknir af velli fyrir að slást í ofsa. Leikbannið sem fylgdi hafði óhjákvæmilega mikil áhrif á framhaldið og eyðilagði í rauninni tímabilið. Ekki bætti úr skák að þetta var auðvitað mikill fengur fyrir fjölmiðlunga sem nærðust á leiðindasögum um klúbbinn og leikmennina. Töpin í Lissabon og Cardiff sýndu svo ekki var um að villast að liðið var í sögulegri lægð. Frammistaða manna á borð við Kluivert, Butt og Robert verður lengi í minnum höfð, svo slæm var hún. Þessir leikmenn urðu félaginu í raun til skammar, ekkert síður en Bowyer og Dyer. Tap í Norwich var svo til að kóróna eymdina.

-Lufsa-
Þar með var tímabilið eiginlega búið. Liðið lufsaðist auðvitað áfram þó ekkert skipti raunverulegu máli lengur. Leikirnir voru lítt eftirminnilegir en mönnum var ljóst að sumarið hlyti að verða viðburðaríkt, leikmannahópurinn yrði að taka miklum breytingum. Souness byrjaði á að hreinsa út. Bellamy, Robert, Kluivert, Butt, Ambrose, O’Brien, Hughes og reyndar fleiri fóru en hægar gekk að fá menn til að fylla skörðin. Þeir sem komu voru þó góðir. Scott Parker, Emre og síðar Luque, Owen og Solano en minni trú höfðu menn á Craig Moore enda hefur maðurinn verið ósýnilegur það sem af er. Þegar keppni hófst fyrir alvöru fóru menn að hrynja niður í meiðsli og þá kom í ljós að hópurinn var þunnskipaður. Eflaust eru skiptar skoðanir um hreinsanir Souness en þær voru nauðsynlegar. Skrýtið var þó að selja Aaron Hughes sem hafði ávallt staðið sig ágætlega og eins fannst sumum sem stjórinn hefði átt að halda Ambrose lengur.

-Wor Owen-
Intertoto ævintýrið var umdeilt að venju en stóð ekki lengi. Deportivo vann tiltölulega létta sigra á Magpies og þar með var ljóst að engin yrði Evrópukeppnin þetta árið. Deildakeppnin hófst með hálfgerðu ólánstapi á Highbury en eftir fylgdu ömurlegir leikir gegn West Ham og Bolton. Næst tapaði liðið heima gegn Man United í leik þar sem Newcastle sá varla til sólar. Heldur betur dimmt yfir Tyneside en drunginn var hristur af með því að kaupa Michael Owen og óhætt að segja að önnur eins læti yfir nýjum leikmanni hafi ekki orðið síðan Alan Shearer kom um árið. Áhangendum þótti líka vænt um að fá Nobby heim. Hann var reyndar meiddur við komuna og enn einn slaki leikurinn fylgdi þegar liðið mætti Fulham heima.

-Upp og ofan-
Loksins brustu gáttir í 3-0 sigri í Blackburn og þar skoraði Owen sitt fyrsta mark en sigurinn var alltof stór miðað við gang leiksins. Heimasigur á Man City kætti einnig og margir töldu að nú væri búið að snúa við blaði. Þá kom að ömurlegum leik gegn hræðilega lélegu liði Portsmouth þar sem Shay bjargaði frá tapi. Liðið tapaði svo ósanngjarnt fyrir Wigan en heimasigur í derby slagnum við mackems var sætur. Ekki sannfærandi að vinna 3-2 en sigurmark Emre var fallegt og menn gátu sannarlega verið glaðir yfir góðri skemmtun. Átakaleikur vannst í Grimsby þar sem Shearer stóð í ströngu og setti að lokum sigurmarkið. 3-0 sigur úti gegn Baggies var virkilega góður og þar lék liðið mjög vel á köflum. Owen með tvennu. Hálfgerður heppnissigur á Birmingham heima fylgdi í kjölfarið og þar gerði Emre gæfumuninn. Á Brúnni átti Newcastle ekki séns og tapaði 3-0 þrátt fyrir ágætan fyrri hálfleik. Verstu leikir tímabilsins komu líka um þetta leyti, úti gegn Everton og svo tapleikurinn gegn varaliði Wigan í deildabikarnum. Eftir þá hörmung var eðlilegt að stuðningsmenn kölluðu eftir aðgerðum og vildu Souness burt.

-Sætt gegn Nöllum-
Jafnteflisleikur gegn Aston Villa á SJP var auðvitað skárri en svo var komið að einstaklega sætum sigri á Arsenal á heimavellinum. Scott Parker fór fyrir sínum mönnum með ótrúlegri baráttu og Alan Shearer átti fantaleik. Solano setti loksins mark og vælið í Wenger gerði þetta svo allt saman enn sætara. Owen var aðalmaðurinn í Lundúnum og setti þrennu þegar Newcastle vann Hamra 4-2 en eymdin var svo alger á ný þegar liðið lá í Liverpool á annan dag jóla.

-Í heildina lurkur-
Newcastle situr nú í tíunda sæti og á reyndar eftir erfiðan útileik gegn Spurs þegar þetta er skrifað. Ekki verður enn séð að Souness nái að stilla upp sínu óskaliði og einhvern veginn hljóta menn að hafa sínar efasemdir um að svo verði nokkurn tímann. Hann hefur ekki verið heppinn á Tyneside en trúa menn því að Shepherd muni láta hann fá pening í janúar til að þétta hópinn? Það er augljóst að fleiri þarf til en líklegast er að Shepherd segi honum einfaldlega að hann verði að láta sér nægja það sem hann hafi. Souness hefur fjóra og hálfan mánuð til að bjarga eigin skinni og það verður ekki auðvelt. Við getum þó sagt að við tökum 2006 fagnandi í þeirri von að það verði gjöfulla en árið sem er að líða. 2005 var nefnilega bölvaður lurkur eins og Gísli heitinn á Uppsölum hefði sagt.

-----------

Það besta og það versta

-Leikmenn-
Leikmaður ársins: Shay Given bar höfuð og herðar yfir aðra liðsmenn. Frábært ár hjá stórkostlegum fagmanni sem á einhvern óskiljanlegan máta var gagnrýndur af nokkrum Toon hermönnum á Íslandi. Þeir geta étið margt ofan í sig um þessi áramótin. Hvar í ósköpunum væri Newcastle í deildinni ef þessi írski kraftaverkamaður hefði ekki verið í fljúgandi formi milli stanganna.

Aðrir góðir: Steven Taylor sýndi og sannaði að hann er feikilegt efni. Peter Ramage átti góða innkomu í haust og stóð sig betur en margir eldri og reyndari. Scott Parker hefur leikið feikivel síðan hann kom. Charles N’Zogbia getur líka borið höfuð þokkalega hátt. Annars hefur meðalmennska verið áberandi hjá velflestum.

Sá versti: Gríðarlega erfitt val því kandídatarnir eru margir. Laurent Robert, Patrick Kluivert, Andy O’Brien og því miður Albert Luque einnig. En Nicky Butt tekur þessi verðlaun og megi hann sitja sem lengst í Birmingham því þar hæfir kjaftur skel. Frammistaða hans í leiknum í Cardiff var ekki frammistaða.

Krákan: Meiðsli hafa herjað á menn sem aldrei fyrr en í þessum flokki er samt bara einn kóngur: Kieron Dyer. Enn á ný er verið að tala um að hann sé að hefja æfingar en sennilega reikna fáir með því að hann nái mörgum leikjum. Synd því hann er góður knattspyrnumaður.

Stórikjaftur: Tveir berjast hér um verðlaunin. Craig Bellamy á sennilega öflugustu ræpu ársins en verðlaunin hljóta þó að fara til Laurents Robert. Hann gat hreinlega ekki þagað þó heimasíðu væri lokað og allt gert til að stöðva manninn. Hann kenndi að venju öllum öðrum en sjálfum sér um allt sem miður fór og hikaði ekki við það þó hann hefði nýlokið við að leika afspyrnu illa. Hefur haldið áfram hjá Portsmouth og það tryggir honum í raun titilinn.

Heilinn: Þarna er Craig Bellamy yfirburðamaður. Hreint ótrúlega heimskulegt af honum að halda að stórlið biðu hans í röðum. Hann situr nú hjá Blackburn og mun áreiðanlega alltaf sjá eftir því að hafa farið frá Newcastle. Það er nefnilega ekki á döfinni að hann sé á leið til annars stórliðs. Það kann aldrei góðri lukku að stýra þegar sjálfsálitið hleypur með menn út í móa.

Marcelino verðlaunin: Albert Luque hefur enn ekki sýnt neitt af viti í búningi Magpies. Ef hann fer ekki að hrista af sér lufsuna á hann á hættu að verða talinn með verstu innkaupum í sögu félagsins. Hugo sýndi alla vega mun meira en Luque hefur gert hingað til. Í þessum flokki kom Patrick Kluivert einnig til greina en sennilega voru væntingarnar aldrei mjög miklar gagnvart honum.

-Leikir-
Fimm góðir:
Newcastle - Chelsea 1-0 á SJP í FA bikarnum þann 20. febrúar. Frábær barátta skilaði sigri sem reyndar má að nokkru leyti skrifa á mistök Mourinhos. Aldrei þessu vant gerði Kluivert gæfumun og setti gott mark.

Olympiakos - Newcastle 1-3 í 16-liða úrslitum Uefa keppninnar. Shearer setti fyrst úr víti en Robert og Kluivert bættu við. Góður leikur gegn seigu liði á erfiðum útivelli.

Newcastle - Sunderland 3-2 í úrvalsdeild 22. október. Ekkert svakalega sannfærandi sigur á lélegu liði en leikurinn var frábær skemmtun og sigurmark Emre gullfallegt. Shola átti líka fantagóðan leik.

WBA – Newcastle 0-3 í úrvalsdeild 29. október. Lengi vel var jafnræði með liðunum en seinni hálfleikurinn var einhver sá besti sem Newcastle hefur sýnt á árinu. Mörkin þrjú voru líka svo flott hjá þeim Owen (2) og Shearer. Þessi leikur hefur því vinninginn yfir leikinn gegn West Ham á dögunum en þar var þrenna Owens afar sæt. Leikurinn í Blackburn kom einnig til greina því þar voru mörkin þrjú hreinasta snilld.

Newcastle - Arsenal 1-0 í úrvalsdeild 10. desember. Solano tryggði sigur í miklum baráttuleik þar sem Parker og Shearer fóru algjörlega á kostum.

Fimm vondir:
Sporting Lissabon - Newcastle 4-1 í fjórðungsúrslitum Uefa 14. apríl. Skelfilega lélegt og gríðarleg vonbrigði.

Newcastle - Man United 1-4 á Millennium Stadium í undanúrslitum FA bikars. Algjör niðurlæging. Í hvoru liðinu var Nicky Butt?

Bolton - Newcastle 2-0 í úrvalsdeild 24. ágúst. Algjört andleysi gegn miðlungsliði í leik þar sem Gary Speed gerði meira en allir miðjumenn Magpies.

Wigan - Newcastle 1-0 í deildabikarnum 26. október. Skammarlegt og það gegn varaliði Wigan. Versti leikur Newcastle í áraraðir.

Everton - Newcastle 1-0 í úrvalsdeild 27. nóvember. Draslframmistaða gegn algjöru draslliði.

-Eftirminnilegar stundir-
Þegar Michael Owen var kynntur sem leikmaður Newcastle. Það sem enginn trúði að myndi gerast hafði gerst.

Þegar Nobby Solano kom heim á ný.

Að fá vælið í Arsene Wenger sem kaupbæti eftir 1-0 sigurinn. Algjör snilld!

-Og að lokum um stjórann-
Hvað er svo sem hægt að segja um Souness. Taktískur snillingur? Það verður hann líklega seint talinn og satt að segja hefur hann misreiknað sig í liðsuppstillingu oftar en einu sinni. Hann hefur gert vel í að hreinsa út skít á SJP og innkaupin verða að teljast góð í heildina. Hann er harður nagli og líklega væru margir búnir að taka pokann sinn og kveðja sviðið. Það gerir Souness ekki hvort sem mönnum líkar betur eða verr. Við verðum bara að vona að hann standi sig betur á nýju ári því við sitjum örugglega uppi með hann til vors.

Gleðilegt Toon ár 2006!