23.4.2006
Svart-hvíta hetjan mín
Ása Marin Hafsteinsdóttir meðlimur nr. 10 skrifar
Á meðan sannkristnir lutu höfði og báðu fyrir krossfestum Guðssyni sat ég í flugvél á leið til Glasgow ásamt pabba. Í vélinni voru líka Danni og Manni. Eftir stutta leigubílaferð frá flugvelli til Central Station tók við um 2 ½ klst lestarferð til Newcastle.
Við pabbi gistum á Express Holiday Inn sem er afar vel staðsett hótel með St. James Park í bakgarðinum og miðbæinn við útidyrnar. Herbergin eru í minni kantinum en hótelið er nýtt (opnaði sumarið 2005) og mjög snyrtilegt.
Greinahöfundur og Hafsteinn gistu á Express, Holiday Inn sem er vel staðsett hótel í hjarta Newcastle
Á laugardaginn vorum við komin út á götu snemma morguns, klædd réttum litum og drukkum í okkur mannlífið. Við byrjuðum á því að sækja miðana okkar á leikinn og líðan við halda á miðanum er eins og ég ímynda mér að Kalla hafi liðið þegar hann fann gullmiða Willy Wonka til að skoða súkkulaðiverkssmiðjuna.
Af og til settum við okkur í hlutverk sendiboða Íslands og svöruðum spurningum forvitinna heimamanna, sem vildu vita hvaða mál við værum að tala, hvað við værum að gera hérna og hvers vegna við héldum með Newcastle.
Sjónarhorn frá miðbæ Newcastle
Falleg kirkja í miðbæ Newcastle
Tíminn leið hægt og tilhlökkunin til leiksins óx. Það var sól og frekar hlýtt úti, treflar og húfur urðu að dúsa í ferðatösku á hótelinu. Eftir að hafa kíkt í örfáar verslanir lá leiðin fram hjá kastalanum sem borgin dregur nafn sitt af og niður að Tyne ánni.
Newcastle dregur nafn sitt af þessum kastala
Newcastle menn eru svo sannarlega búnir að vera á uppleið síðustu vikur
Eitt helsta kennileiti borgarinnar er án efa Tyne brúin, Millennium brúin (hvíta brúin fjær) og áin Tyne
Þegar stóri vísirinn á klukkuskífunni var loksins búinn að klífa uppá við og kominn á tólf fór spurningin „hvað er klukkan?” að heyrast æ oftar í hópnum. Ekki að okkur hafi neitt leiðst, heldur minnti biðin á jólin hjá börnunum. Við Manni og Danni áttum að veita þremur leikmönnum viðurkenningar fyrir hönd íslenska klúbbsins og fann ég fiðringinn í maganum ágerast sem leið á daginn. Matarlistin hvarf og þæginleg vanlíðan var að hertaka líkamann.
Með óþreyju tókum við stefnuna upp á völl og sáum hvernig stórbrotið mannvirkið gnæfði yfir borgina.
Maðurinn er líkastur mauri í samanburði við Milburn Stand stúkuna
Um klukkan tvö vorum við Manni og Danni mætt á réttan stað til að hitta á okkar tengilið, sem leiddi okkur í gegnum göngin sem leikmenn hlaupa í gegnum til að komast frá búningsklefum til vallarins. Hjarslátturinn var orðinn ansi ör þegar við komum út úr göngunum og sáum leikvanginn umvafinn áhorfendastúkunum. Þar sem við mættum tímanlega var okkur boðið sæti á varamannabekk okkar manna og eins og Danni hafði á orði að þá gæti maður sannarlega vanist því að horfa á heimleikina frá þessum sætum. Það voru ekki margir mættir á völlinn en fólk fór fljótt að týnast inn.
Himnagáttin, endi ganganna sem leikmenn ganga í gegnum fyrir og eftir leik til að komast á grasvöllinn
Það var súrrealískt að verma varamannabekk okkar manna
Leikmenn virða ekki skiltið: Please keep off the Grass...enda myndi það gera leikinn ögn erfiðan í framkvæmd
Draumur allra Newcastle stuðningsmanna er að komast á leik, hvað þá að standa í metravís frá leikmönnum
Á meðan við biðum voru leikmenn að hita upp rétt fyrir framan okkkur og Michael Owen afhendi starfsmönnum fyrirtækis sem styrkir hann innramaða treyju með undirskrift sinni. Owen er frekar lágvaxinn maður, en það er víst ekki hæðin heldur gæðin sem skiptir máli og þótti okkur aukabónus að fá að sjá kappann.
Þegar rúmlega korter var til leiks var komið að afhendingunni. Litla hjartað barðist í brjósti mér. Sumar unglingstúlkur eru hugfangnar af leikurum og tónlistarmönnum og eru með veggmyndir af þeim upp á veggjum sem þær kyssa góða nótt. Ég var alltaf skotin í Alan Shearer, hrifning mín á svart/hvítu hetjunni var svo mikil að á mínu heimili gekk Sherer alltaf undir nafninu „tengdasonurinn“. Ég var ávallt með mynd af honum í veskinu mínu og mér tókst meira að segja að sannfæra eina stelpu sem var að vinna með mér í unglingavinnunni að hann væri kærastinn minn.
Danni byrjaði að afhenda Charles N´Zogbia viðurkenningu sem besti ungliðinn. N´Zogbia virtist ekki skilja mikið í ensku og vorum við ekki viss um hvort hann skildi yfirhöfuð hvað væri í gangi. En hann tók við viðurkenningunni og lét mynda sig með Danna. Á meðan við afhendum leikmönnum viðurkenningarnar, var tilkynnt í hátalarakerfinu hvað væri í gangi og tóku áhorfendur vel undir með lófataki þegar N´Zogbia var nefndur.
Danni að afhenda N´Zogbia viðurkenningu sem besti ungliðinn
Síðan kom Shay Given skokkandi yfir til okkar og heyra mátti á lófataki og hrópum áhorfenda að Shay Given er í miklum metum hafður og þeir samglöddust vali okkar á besta leikmanni tímabilsins. Manni afhendi Given viðurkenninguna sem síðan gaf sér síðan tíma til að pósa á nokkrum myndum með okkur. Eins og mér fannst Michael Owen lágvaxinn kom það mér á óvart hversu hávaxinn Given er, ætti kannski ekki að koma á óvart þar sem það hlýtur að vera markmanni til góðs að ná langleiðina upp í þverslá. (Og smá auka upplýsingar fyrir þær konur sem skoða þessa síðu: hann er með ótrúlega falleg augu og mikið sjarmatröll).
Manni afhendi sjarmatröllinu Shay Given viðurkenninguna sem besti leikmaður tímabilsins
Þegar „upphitunar hljómsveitinar“ voru búnar kom sjálft goðið til okkar...Ó hvað hann stóð undir væntingum. Með aðdáun og hrifningu í augum horfði ég á hann á meðan ég afhendi honum sérstakar hamingjuóskir með að hafa slegið markamet Jackie Milburns og þakkir fyrir allar góðu minningarnar sem hann hefur gefið okkur stuðningsmönnunum. Hann var á hraðferð inn í búningsklefa og gat því ekki sest niður í spjall með tebolla eins og ég hefði kosið en gaf sér þó tíma til að brosa á einni hópmynd með okkur.
Alan Sherer stillti sér upp með okkur þremenningunum sem vorum full lotningar
Fleiri myndir af ahendingunni er að finna hér og verð ég nú bara að segja að brúðhjón yrðu sennilega í sjöunda himni ef þeirra brúðarmynd kæmi jafn vel út og myndin af okkur Shay Given!
Við horfðum á eftir Sherer hlaupa inn göngin, jólin búin. En allt í lagi, áramótin voru eftir og leikurinn að fara að hefjast. Ég man upp á hár hvar Sherer setti handlegg sinn á axlir mínar, ég man nákvæmlega hvernig augun á Given eru á litinn en ég man engan veginn eftir því hvernig ég komst uppi í stúku. Manni og Danni töluðu ekkert um harðsperrur í upphandleggjum daginn eftir svo ég held að þeir hafi ekki þurft að bera mig, ég hef líkast til svifið á bleiku skýi í algleymingi upp í Black and White stúkuna. Þar rankaði ég við mér og var eins og barn í sykursjokki, gat ekki setið kjurr og haldið einbeitingu. En leikurinn var besta skemmtun og endaði 3-1 fyrir Newcastle.
Glæsilegur sigur 3-1, þrátt fyrir skollans dómarann
Toon Toon, black’n white army, Toon Toon, black’n white army
Það er mikið sungið á St. James Park og fyrir þá Íslendinga sem búnir eru að drekka lítravís af söngvatni og vilja taka þátt (hér virkar ekki að syngja „det var brennivin i flasken“) þá er hægt að nálgast marga texta af söngvunum hér eins og t.d. lagið:
Take Me Home
Take Me Home Newcastle Road
To The Place Where I Belong
To St. James' To See The Geordies
Take Me Home Newcastle Road
og
Hey Shearer
Hey Alan Shearer, Hoo Ha
I Wanna Knowwww
How You Score That Goal
Hey Hey Shearer, Hoo Ha
I Wanna Knowwww
How You Score That Goal
Já, andinn svífur yfir borginni!
Á sunnudaginn byrjuðum við pabbi daginn á að opna páskaeggið okkar. Það var ekki að því að spyrja, málshátturinn sem við fengum var: Það tjáir ekki að deila við dómarann.
Við ákváðum að skreppa niður til York og skoða okkur þar um. Borgin er ekki langt frá Newcastle og tók lestarferðin ca. klst. Borgin er ákaflega falleg og mikið um gamlar menjar frá forfeðrum okkar, víkinganna.
Dómkirkjan í York er ægifögur og mikið mannvirki
Í einni þröngri verslunargötu rákumst við á verslun sem selur brynjur, sverð, axir og fleiri vopn. Við töldum ekki ráðlegt að festa kaup á neinu inni í versluninni, þrátt fyrir að leikurinn á móti sunderland væri daginn eftir
Á mánudeginum var leikurinn á móti sunderland. Newcastle og sunderland hafa alla tíð eldað grátt silfur saman og því er alveg einstök upplifun að vera á áhorfendapöllunum þegar þessi tvö lið etja saman kappi.
Það var óvenju erfitt að nálgast miða á þennan leik og urðum við að spila út „við erum bara bláeygðir, íslenskir, túristar sem viljum fara á fótboltaleik“ spilinu og tókst okkur þannig að fá miða á leikinn. Sá hængur var á að okkar miðar voru í stúku sunderlandsmanna. Þess vegna klæddumst við ekki svart/hvítu þegar James, kærasti minn, sótti okkur á bílnum sínum til Newcastle. Almenningssamgöngur detta mest megis niður á þeim dögum sem liðin keppa til að reyna að koma í veg fyrir að Newcastle menn fari til sunderlands í þeim erindagjörðum að stofna til götubardaga.
Örstutt er á milli borganna og bílferðin tók því ekki langan tíma. Það er ekki erfitt að rata á völlinn enda mörg skilti sem leiðbeina manni á Stadium of shite, greinilegt að einhver skjórinn hafði vaknað snemma því búið var að líma shite yfir upprunalega orðið (light) á fjölda mörg skiltin.
Við byrjuðum á því að sækja miðana okkar og fórum svo niður í miðbæ að fá okkur að borða. Borgin er ekki sérlega hugguleg og fátt sem hægt er að skoða. Á meðan við borðuðum horfðum við á flatskjá sem sýndi skjáauglýsingar með slagorðum um að fólki ætti að finnast það öruggt í sunderlandi, að innbrot væru fátíð og að gömlu fólki væri óhætt að fara út á götur borgarinnar. Þegar slíkur heilaþvottur fer fram á kaffiteríum grunar mig frekar að borgin sé alls ekki svona örugg.
Það var a.m.k. ekki öryggistilfinning sem fyllti vit okkar á vellinum innan um heittrúaða sunderlandsmenn. Það var ótrúlega erfitt að standa ekki upp með Newcastlemönnunum þegar þeir sungu hátt og skýrt „If you hate sunderland, stand up“. Þar sem Manni var eini sem mundi eftir E-111 tryggingarskírteinu sínu vorum við ekki á þeim buxunum að láta berja okkur. Hins vegar sátum við sem fastast þegar sunderlandmenn svöruðu í sömu mynt.
sunderland skoraði fyrsta mark leiksins, og sátum við enn sem fastast á meðan stúkan hrisstist við fagnaðarlæti heimamanna. Mér fannst við standa okkur vel í að vera dulbúnir Newcastlemenn þar til illúðlegur sunderlandsmaður potaði frekjulega í öxl Danna í hálfleik, kinkaði kolli til Newcastle stuðningsmannanna og spurði: Haldið þið með hinum? Augun í Danna urðu eins og undirskálar á meðan illúðlegi svartkötturinn og vinir hans biðu eftir svari. Líkt og Pétur forðum vorum við ekki lengi að afneita guðum okkar og spiluðum saklausa túrista kortinu okkar aftur, og skruppum þar með skrekkinn.
Í seinni hálfleik kenndu okkar menn sunderlandsmönnum hvernig maður skorar mörk. Í stað þess að sýna smá þakklæti brutu þeir hrottalega á fyrirliða okkar, Alan Shearer, rifu hann úr skónum og skelltu þeim á hilluna - þremur umferðum á undan áætlun. Okkar menn unnu leikinn 1-4 og hröðuðum við okkur inn í bíl þar sem brutust út fagnaðarlæti, hleyptum út uppsafnaðri orku sem við bældum svo snilldarlega niður á vellinum.
Sunderland er nú fallið úr úrvalsdeildinni og því tilvalið að söngla lag Toon hersins:
Bye Bye Sunderland
Bye Bye Sunderland
You're Not Coming Back
Read My Lips You's Are F****n Crap
And We Hate The Black Cats
Alan Shearer að hita upp í síðsta sinn með félagi sínu
Leikurinn endaði 1-4, einstök tilfinning
sunderland kalla sig Black Cats, hér er lukkukisinn þeirra...ekki svo mikil lukka sem fylgir honum frekar en öðrum svörtum köttum
Við pabbi fórum upp til Glasgow eftir leikinn og sváfum síðustu nóttina á Jury´s Inn, sem er í næstu götu frá lestastöðinni. Síðan flugum við heim sæl eftir tvo sigra, góð markahlutföll og ógleymalegar minningar frá Newcastle.
Ása Marin Hafsteinsdóttir
