Aðsent efni: J.Ó

27.9.2005

Töffarinn Taylor
Steven Taylor hefur staðið sig vel með Magpies það sem af er tímabili og þrátt fyrir ungan aldur virðist óhætt að spá honum frama í sparkinu. Það er í raun óvenjulegt að svo ungur leikmaður spjari sig svo vel í vörn í úrvalsdeildarliði en Taylor virðist einstaklega ákveðinn ungur maður. John Gibson hjá Evening Chronicle var með Steven í viðtali nú í vikunnu og er gaman að heyra hvað strákurinn hefur að segja.

Taylor er búinn að kaupa sér fallegt hús við Tynemouth. Þetta er ekkert smá hús því í því er innisundlaug. Hann ekur um á svörtum BMW sportbíl og með einkanúmer og lítur einna helst út fyrir að vera töffari í fyrirsætubransanum. Drengurinn virðist hafa allt sem hugurinn girnist en hann verður þó að fórna mörgu því sem ungir drengir vilja njóta. Taylor er staðráðinn í að nýta hæfileikana sína í fótboltanum þó það þýði að margt annað verði að víkja.

„Þú ert fyrrverandi fótboltamaður svo miklu lengur en þú ert fótboltamaður svo ég er meira en til í að fórna mörgu. Ég vil eiga feril og fá medalíur. Ég vil ekki að fólk segi um mig að ég hafi ekki unnið neitt. Ég vil ná öllu sem ég get og sjá ekki eftir neinu þegar ég hætti. Það er því þess virði að fórna ýmsu á meðan á þessu stendur. Þetta er val og ég hef þegar valið. Og nei ég vorkenni ekki sjálfum mér. Alls ekki, ég er heppinn. Þetta er bara svona, þetta er gjaldið sem maður þarf að greiða. Knattspyrnumenn lifa í gullfiskabúri og Newcastle er stórborg þar sem fólk talar. Ég óska þess alls ekki að vera á forsíðum blaðanna. Íþróttasíðurnar nægja mér,“ segir Taylor.

Taylor er með risastórt sjónvarp heima hjá sér en stelpurnar verða að bíða eftir honum. Hann segist elska að góna á sápuóperur og segist horfa mikið á DVD, fara oft út að borða og spila pool með félögunum. Hann segir nokkra af strákunum í Newcastle hafa fengið á baukinn út af kvennamálum, þeir hafi verið leiddir í gildru og það sé ekki fallegt. Það hafi komið niður á þeim hvað almenningsálitið varðar. Ljóst að drengurinn kærir sig ekkert um að lenda í einhverju fjölmiðlafárinu.

Það er áreiðanlega ánægjulegt fyrir stjórnarmenn Newcastle að heyra afstöðu Taylors enda var ein helsta ástæða þess að Sir Bobby var látinn fara að karlinn var búinn að missa agann á liði sínu og slúðurblöðin nærðust á kjaftasögum um Newcastle. Taylor lenti þó ekki í neinu en nú hefur hann kosið að kveðja foreldrahúsin og búa einn. „Ég bjó heima en foreldrar mínir fluttu rétt út fyrir Morpeth og það var langt á æfingar á morgnana. Ég mætti stundum þreyttur svo ég keypti mér hús stutt frá félögunum, ég var alinn upp við ströndina og ég er innan við korter á æfingavöllinn. Mamma eldar stundum handa mér og kemur líka oft með tilbúinn mat,“ segir Taylor hlæjandi. „George Foreman grillið er mikilvægasti hluturinn í húsinu. Það gerir ristaða brauðið með baununum alveg fullkomið. Félagar mínir koma oft og hjálpa til við eldamennskuna. Þeir eru toppmenn, þeir hafa verið vinir mínir síðan við vorum saman í skóla. Ég get slakað aðeins á á sumrin. Ég fer í frí með félögunum í lok maí eða í júní.“

Taylor er miðvörður en hann hefur tekið að sér báðar bakvarðastöðurnar þegar Newcastle hefur lent í meiðslavanda. „Ég hafði aldrei spilað í stöðu vinstri bakvarðar fyrr en ég var valinn í þá stöðu gegn Olympiakos. Bobby Robson gaf mér reyndar fyrsta tækifærið sem hægri bakverði í Bolton og það var líka skrítið, ég var vanur að spila hægra megin við þrjá miðverði þegar Alan Irvine stýrði U17 liði Newcastle en það var það næsta sem ég hafði komið því að leysa svipað verkefni. Bolton skoraði sigurmarkið eftir aðeins fimm mínútna leik eftir sendingu frá mínum væng svo ég var staðráðinn í að sanna mig fyrir sjálfum mér og áhangendum þegar núverandi stjóri valdi mig númer 2. Mér er sannarlega sama hvar ég spila ef ég bara kemst í aðalliðið en miðvarðarstaðan er uppáhaldið mitt.“

Taylor haltraði af velli í heimaleiknum gegn Fulham eftir að hafa keyrt á stöngina þegar hann var að reyna að koma í veg fyrir að gestirnir skoruðu. Þetta var sýnt í bak og fyrir á Match of the Day 2. „Þeir settu saman syrpu með því þegar ég var rekinn útaf gegn Aston Villa á síðasta tímabili og tók deyjandi svaninn og síðan þegar ég hljóp á stöngina. Ég var glæsilegur!“

Taylor var ekkert á því að yfirgefa félagana í varaliðinu þegar tímabilið hófst. „Þegar ég mætti til leiks í upphafi undirbúningstímans vorum við Charles N’Zogbia komnir með snaga í aðalliðsherberginu í Longbenton. En við fórum með dótið okkar og fundum okkur pláss í varaliðsbúningsklefanum. Okkur fannst báðum sem við hefðum ekki unnið fyrir þessu enn. Okkur leið betur með leikmönnunum sem við höfðum alist upp með. Það eru reyndar æ færri leikmenn í varaliðinu með hverju árinu sem líður. Það er búið að flytja þá alla. Við eigum næstum því herbergið út af fyrir okkur núna.“

Pabbi Stevens fer með stráknum á alla leiki. Hann var meira að segja í Þýskalandi á dögunum en þá gerði Steven fyrsta mark sitt fyrir U21 lið Englands og tryggði sæti í play-off leikjum fyrir Evrópukeppnina. Lífið snýst sannarlega um fótbolta hjá stráknum og hann verður hinn furðulegasti þegar spurt er hvað hann hefði gert ef hann hefði ekki fengið séns í boltanum. „Örugglega ruslakarl,“ svarar Steven eftir nokkra þögn. „Ég gæti aldrei unnið á skrifstofu. Ég þarf að vera úti. Ég var fastur inni í skóla en ég var ekki sá besti. Já ég hefði orðið maðurinn sem kemur að tæma ruslatunnurnar á morgnana.“

Taylor hefur oft fengist við Alan Shearer á æfingum og kallar fyrirliðann Terminator. Taylor var níu ára boltastrákur á SJP þegar hann sá Shearer fyrst í návígi. Nú eru þeir félagar og Taylor segir að Shearer sé leiðtogi sinn og ráðgjafi. „Hann er frábær, alltaf reiðubúinn að gefa ráð og hvetja mann áfram. Hann hefur gert svo mikið fyrir mig, hann gerir allt fyrir ungu strákana. Alan krefst svo mikillar virðingar af öllum leikmönnum. Hann er virkilegur leiðtogi, maður sem allir hlusta á þegar hann talar í búningsklefanum. Örugglega stjóraefni ef hann hefur áhuga. Hann hefur tekið margar stórar ákvarðanir á ferlinum og allar hafa reynst réttar. Ég var níu ára þegar ég komst fyrst í návígi við hann. Nú er ég með honum í liði, ótrúlegt ekki satt? Shearer og Les Ferdinand voru frægu framherjarnir þegar ég var boltastrákur en ég var reyndar meira í tengslum við markverðina Pavel Srnicek og Shaka Hislop. Ég var boltastrákur bak við markið við John Hall stúkuna því pabbi átti ársmiða þar. Ég hljóp til þeirra eftir leiki og bað um hanskana en fékk aldrei par.“

Taylor segir að vinátta þeirra Shearer endi á æfingavellinum, þar sé barist hart. „Ég kalla hann Terminatorinn því hann er svo harður. Eins og granít. Virðist aldrei meiða sig. Hann er byggður eins og húsveggur og lætur aldeilis finna fyrir sér. En það er frábært, þannig vil ég hafa það. Shola er líka líkamlega sterkur og Michael Owen er svo fljótur. Það er nóg að fást við á hverjum degi til að maður geti fínpússað leik sinn. Ég hataði það þegar ég sá nafn Owens á leikmannalistanum gegn Newcastle því hann skoraði alltaf. Ég kann því vissulega betur að leika með honum en gegn honum.“

Taylor er á því að Newcastle eigi annan fljóta í Alan O’Brien unglingaliðsmanni en hann hefur vakið mikla athygli í varaliði Magpies og komst reyndar á varamannabekkinn gegn Blackburn. „Hann er fljótasti leikmaðurinn sem ég hef nokkru sinni spilað með. Hann tekur meira að segja Craig Bellamy.“

Taylor hefur fengið sinn skerf af spjöldum á ferlinum en hann segir að Souness hafi ráðlagt sér að gefa aldrei eftir í tæklingunum og þá muni áhangendurnir elska hann. Hann hafi farið eftir þessum ráðum. „Hann var sjálfur harður leikmaður en góður og hann veit hvað þarf. Ég man að rétt eftir að hann kom sagði hann með látum við Tommy Craig: Þessi strákur lítur út fyrir að vera leikmaður en er hann það? Ég var staðráðinn í að sýna honum það. Það er starf miðvarða að vera í hasarnum og það þýðir óumflýjanlega gul spjöld. Enginn vafi á því.“

Steven fékk sitt fyrsta rauða spjald í leik gegn Aston Villa á síðasta tímabili fyrir að verja boltann með hendi og koma þannig í veg fyrir að Villa skoraði. „Ég hrundi niður eins og ég hefði verið skotinn af leyniskyttu því ég heyrði í flautunni og sá dómarann koma hlaupandi. Ég var að rembast við að láta sem boltinn hefði farið í andlit mitt en það skilaði engu. Það eina sem kom út úr því var að þetta leit heimskulega út. Ég sat einn í búningsklefanum í algjöru rusli þegar dyrunum var hrundið upp og þeir Lee Bowyer og Kieron Dyer löbbuðu inn. Ég hélt að annar hefði fengið rautt fyrir tæklingu og hinn fyrir að mótmæla eða eitthvað þannig. Ég hefði aldrei getað látið mér detta í hug að þeir hefðu verið að slást.“

Næst sá Taylor rautt í leiknum gegn Blackburn en þá átti hann við Craig Bellamy sem er þekktur fyrir að vera erfiður við varnarmenn. Taylor segist vera samþykkur fyrra gula spjaldinu en það seinna hafi verið ansi harður dómur. „Leikmenn munu alltaf tala við dómara, meira að segja gera þeir það stundum áður en leikur hefst. Segja hluti eins og fylgstu nú með Taylor. Það væri barnalegt að vænta þess að allir séu heiðarlegir. Auðvitað tuðar Bellers allan leikinn en það mikilvægasta var að við fengum stigin þrjú, Alan Shearer og Michael Owen skoruðu og við héldum hreinu. Það sem gerðist með mig skipti minnstu máli.“

Tony Adams var hetja Taylors á unga aldri. Nú er strákurinn hrifnastur af John Terry. „Tony Adams var hetjan mín, ég á enn alla DVD diskana hans og allt það. Það var ótrúlegt þegar Adams var stjóri Wycombe Wanderers um tíma og fékk mig lánaðan. Það var skrýtið en frábært að vinna með honum eftir að hafa dýrkað hann sem hetju. Hann hjálpaði mér mikið. Ég vildi vera lengur en einn mánuð, út tímabilið reyndar, en Newcastle lenti í leikmannameiðslum og Bobby Robson vildi fá mig aftur heim.“

Taylor segir magnað að fylgjast með framförum John Terrys síðustu misserin. „Hann var valinn í heimsliðið nýlega. Hann er svo áberandi og svo mikill skipuleggjandi. Og hann skorar mörk eftir föst leikatriði. Ég hef spilað gegn honum nokkrum sinnum og hann er góður, eins og allt Chelsea liðið.“

Taylor hóf að æfa með Cramlington Juniors ungur að árum og það var þar sem njósnari frá Newcastle tók eftir honum. „Eftir eina æfingu með John Carver ákvað hann að semja við mig og ég hef verið hér allar götur síðan. Það er virkilega ótrúlegt því af mínum aldurshópi er ég sá eini sem eftir er.“ Í þá tíð var Steven reyndar miðframherji og hann telur þá reynslu koma sér vel. „Ég vissi hvernig miðframherji hugsar og hvernig hann hleypur. Ég spilaði frammi þar til ég var um 13 ára aldurinn, alla krakka langar að skora mörk en ég fann að mér leið mun betur í miðverðinum. Ég spilaði bara einn leik þar þegar okkur vantaði varnarmenn og sá sem stjórnaði, Vince Hutton, hann færði mig aftur. Ég hef verið þar síðan.“